کتابخانه / کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه / شبهه ی اول: دعاء، عبادت است / مرده را دعاء کرده و از وی خواسته می شود تا به منادی توجه کند
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

مرده را دعاء کرده و از وی خواسته می شود تا به منادی توجه کند

کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه

در حال پخش صوت بخش
فایل صوتی برای این بخش ثبت نشده است
0%
بازگشت
↻بچرخانید

مرده را دعاء کرده می شود و از وی خواسته می شود تا به منادی توجه کند:

آیاتی مانند:
❝
فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا في دارِهِمْ جاثِمينَ ﴿78﴾ فَتَوَلَّى عَنْهُمْ و قَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّي و نَصَحْتُ لَكُمْ و لَكِنْ لَا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ ﴿79﴾.
سوره الاعراف آیات 78و79
سرانجام زمین لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان، (تنها) جسم بیجانشان در خانههاشان باقی مانده بود. (78) - صالح (ع)- از آنها روی برتافت و گفت: «ای قوم! من رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ کردم، و شرط خیرخواهی را انجام دادم، ولی- چه کنم که- شما خیرخواهان را دوست ندارید!» (79)

در اینجا این توضیح لازم است که کلمه ی فاء عطف در عربی که بر سر این آیه وارد شده است معنی آن ترتیب و فور می باشد؛ یعنی کلام بعد از فاء در ترتیب زمانی بعد از کلام ماقبلش می باشد؛ یعنی در اینجا بعد از اینکه قوم صالح (ع) هلاک شدند، بلافاصله صالح پیامبر، به آنها این کلام را گفته است.

❝
فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ ﴿91﴾ الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَانُوا هُمُ الْخَاسِرِينَ ﴿92﴾ فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِينَ ﴿93﴾ .
سوره الاعراف آیات 91و92و93
سپس زمین لرزه آن ها را فرا گرفت و صبحگاهان به صورت اجسادی بیجان در خانههاشان مانده بودند. (91) آنها که شعیب را تکذیب کردند، - آن چنان نابود شدندکه- گویا هرگز در آن- خانهها- سکونت نداشتند! آنها که شعیب را تکذیب کردند، زیانکار بودند! (92) سپس از آنان روی برتافت و گفت: «ای قوم من! من رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ کردم و برای شما خیرخواهی نمودم با این حال، چگونه بر حال قوم بیایمان تأسف بخورم؟!» (93)

این آیه نیز مانند آیه ی قبلی می باشد که حضرت شعیب (ع) قوم خود را خطاب قرار داده است.

و احادیث مربوط به خطاب قرار گرفتن مردگان:

۱حدیث مربوط به سلام بر مردگان که با (یا اهل القبور) مورد خطاب قرارگرفته اند و سابقاً ذکر این احادیث گذشته است.

۲حدیث قتلی بدر (مشرکانی که در جنگ بدر کشته شدند، مورد خطاب رسول الله ﷺ قرار گرفتند).

و از آیات و احادیث چنین معلوم می شود که خطاب قرار دادن هر پیامبر، قوم خود را، پس از هلاک آنها، سنّت الهی(قانون الهی) می باشد.

و اینک ذکر حدیث قتلی بدر (کشته شدگان در بدر):

❝
عن قَتادةَ قال: ذكرَ لنا أنسُ بن مالكٍ عن أبي طلحةَ أنَّ نبيَّ اللهِ صلى الله عليه و سلّم أمرَ يومَ بدرٍ بأربعةٍ و عشرين رجلاً من صَناديدِ قريشٍ فقُذِفوا في طَوِيٍّ من أطواءِ بَدرٍ خَبيثٍ مُخْبِث. و كان إذا ظَهرَ عَلَى قومٍ أقامَ بالعَرْصةِ ثلاثَ ليالٍ. فلما كان ببدرٍ اليومَ الثالثَ أمرَ براحِلتهِ فشُدَّ عليها رحلُها، ثم مَشى و اتَّبَعهُ أصحابه و قالوا: ما نُرى يَنطلِقُ إلاّ لبعضِ حاجته، حتى قامَ عَلَى شَفةِ الرَّكيّ، فجعلَ يُنادِيهم بأسمائهم و أسماءِ آبائهم: يا فلانُ ابنَ فلان، و يا فلان ابنَ فلان، أيسرُّكم أنكم أطعتُم اللهَ و رسوله؟ فإنَّا قد و جدْنا ما وعدَنا ربُّنا حقاً، فهل و جدْتم ماوعدَ ربُّكم حقاً. قال: فقال عمرُ: يا رسولَ الله، ما تُكلمُ من أجسادٍ لا أرواحَ لها، فقال رسولُ اللهِ صلى الله عليه و سلّم: و الذي نفسُ محمدٍ بيدِه، ما أنتم بأسمعَ لما أقول منهم» قال قَتادة: أحياهمُ اللهُ حتى أسمعَهُم قولَه، تَوبيخاً و تَصغيراً و نَقْمَةً و حَسرةً و نَدَماً.
صحيح البخاري ج4ص1461- صحيح مسلم ج17ص173- مسند امام احمد ج3ص610- مسند امام احمد ج4ص611- صحيح ابن حبان ج5ص99- سنن النسائي الصغري ج4ص416- سنن النسائي الكبري ج1ص665- مصنف ابن ابي شيبه ج8ص480
از ابی طلحه (رض) (صحابی): همانا رسول الله ﷺ در روز بدر (جنگ بدر) فرمان داد تا بیست و چهار نفر از بزرگان قریش را که در جنگ کشته شده بودند، در چاهی از چاه های بدر انداخته شود، چاهی که پلید و پلیدکننده بود. (خبیث و خبیث کننده بودن چاه ممکن است: 1) برای این باشد که از قدیم به آن چاه چنین اسمی اطلاق می شده است و یا 2) بخاطر این باشد که بر آن مردار و لجن و آشغال ریخته می شده است و یا 3) اینکه بخاطر انداخته شدن این مشرکان گفته شده باشد (اشعه اللمعات ذیل ترجمه ی حدیث)). و عادت رسول الله ﷺ این بود که وقتی بر قومی چیره می شدند، به مدت سه شب در میدان جنگ اقامت می کردند. در بدر، در روز سوم امر کردند تا شترشان را آماده کردند بعد به راه افتادند و صحابه (رض) نیز به دنبال وی به راه افتادند و پیش خود گفتند که رسول الله ﷺ راه نمی پیمایند مگر اینکه برای حاجتی باشد، تا اینکه به کنار چاه رسیدند، پس شروع کردند به صدا زدن - مشرکان که کشته شده بودند- و با اسم و اسم پدران آنها، آنها را صدا می زدند و می گفتند ای فلان پسر فلان و ای فلان پسر فلان؛ آیا شما را شاد نمی کرد اگر از الله ﷻ و رسولش اطاعت می کردید؟ پس ما که حقّ یافتیم آنچه پروردگارمان به ما وعده داده بود؛ پس آیا شما نیز حقّ یافتید آنچه که پروردگارتان به شما وعده داده بود؟ پس راوی گوید: عمر (رض) گفت: یا رسول الله ﷺ آیا با اجسادی صحبت می کنی که در آنها روحی نیست؟ پس رسول الله ﷺ جواب دادند: قسم به الله ﷻ که جان محمّد در دست اوست، شما از آنها – مردگان - شنونده تر نیستید. قتاده گوید: که الله ﷻ آنها را زنده کرد تا صدای حضرت رسول الله ﷺ را بشنوند، تا برای آنها توبیخ و عذاب و پشیمانی و خواری باشد.

همان طور که ملاحظه می فرمائید این قول قتاده است که بحث توبیخ و غیره را مطرح می کند و الّا در حدیث رسول الله ﷺ ، این قول نیست. پس ما قول رسول الله ﷺ و آیات را ترجیح می دهیم.

تفسیر

GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود