کتابخانه / کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه / شبهه ی ششم: طریقه ی انجام توسّل / در توسّل اعتقاد متوسّل مهم است نه طریقه ی ادای توسّل
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

در توسّل اعتقاد متوسّل مهم است نه طریقه ی ادای توسّل

کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه

در حال پخش صوت بخش
فایل صوتی برای این بخش ثبت نشده است
0%
بازگشت
↻بچرخانید
شبهه ی ششم: طریقه ی انجام توسّل:
ترجمه

در توسّل اعتقاد متوسّل مهم است نه طریقه ی ادای توسّل:

حال که اثبات شد توسّل صحیح بوده و سلف صالح این کار را انجام می داده اند گروهی معتقدند که در توسّل باید کلماتی از قبیل بحقّ فلان گفته از الله ﷻ بخواهد، حاجتش برآورده شود و مستقیم از انبیاء و اولیاء نخواهد. باید به عرض ایشان برسانیم که توحید و عدم شرک موردی است که مربوط به ایمان بوده و زبان فقط ترجمان قلب می باشد و برای اجرای احکام دنیوی و اصل در اعتقادات، همان باور قلبی است. همچنان که در قبل گذشت، مستقیماً به رسول الله ﷺ استسقاء عرض می شد و همچنین آن شخص که به قبر رسول الله ﷺ مراجعه کرده بود، مستقیماً رسول الله ﷺ را خطاب قرار داده بود. همان طور که گفتیم این نیز از اعتقادات می باشد. مهم و اصل باور قلبی است؛ یعنی اگر کسی بگوید بحقّ فلانی و یا اینکه؛ ای الله ﷻ بحقّ فلانی حاجت مرا بر آورده کن، و معتقد باشد آن فلانی می تواند کاری به غیر اذن الله ﷻ انجام دهد، این شرک است، گرچه کلمه ی بحقّ و امثال این کلمات را به زبان آورد و اگر کسی مستقیماً از فلانی بخواهد که کاری برایش انجام دهد، چه زنده و چه مرده و به اذن الله ﷻ را نیز نگوید و بحقّ فلان نیز نگوید ولی در اعتقادش این باشد که ایشان وسیله هستند و بدون اذن الله ﷻ کاری از آنها بر نمی آید، این شخص مؤمن است نه مشرک. برای مثال وقتی ما به دکتر می رویم، آیا کسی به شما می گوید که به او بگوئید شما وسیله ای بیش نیستید و شفاء دهنده الله ﷻ است یا اینکه بر همان اصل ایمان و موحّد بودن بسنده کرده می شود و کسی را متَهم به شرک کرده نمی شود؟ گرچه او بگوید؛ ای دکتر بدادم برسید. در اینجا نیز اعتماد بر اصل باور قلبی می باشد؛ چون اگر کسی معتقد باشد که دکتر می تواند کاری بدون اذن الله ﷻ انجام دهد، قطعاً کافر است. و الّا در آیه ی شریفه ی:

❝
وإِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفينِ ﴿80﴾.
سوره الشعراء آیه 80
و چون بیمار شوم شفایم میبخشد.

پس طبق این آیه شافی فقط الله ﷻ است، پس باید به اذن الله ﷻ را موقع دکتر رفتن گفته شود؛ پس معلوم شد که اعتقاد است که تعیین می کند چه کسی مؤمن و چه کسی مشرک است.

برای این ادّعا به این آیات توجه فرمائید:

❝
وَرَسُولًا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِ الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللَّهِ وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿49﴾.
سوره آل عمران آیه 49
و او را فرستادهای به سوی بنی اسرائیل – قرار میدهد. با این دعوت- که: من از- جانب- پروردگارتان نشانهای برای شما آوردهام. – تا آنجا که- من برای شما از گِل چون شکل پرنده میسازم، آنگاه در آن میدمم و به حکم الهی پرنده میشود و به حکم الله ﷻ کور مادرزاد و پیس را بهبود میبخشم و مردگان را زنده میکنم. و به شما از آنچه میخورید و آنچه در خانههای خود ذخیره میکنید، خبر میدهم و اگر مؤمن باشید در این–کار- برای شما نشانهای است.
❝
اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هَذَا فَأَلْقُوهُ عَلَى وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيرًا وَأْتُونِي بِأَهْلِكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿93﴾.
سوره يوسف آیه 93
حضرت یوسف (ع) به برادران خود می گوید- : این جامه ی مرا ببرید و بر روی پدرم اندازید تا بینا گردد. و همه کسان خود را نزد من بیاورید.

در اینجا هر دوی این پیامبران- عیسی (ع) و یوسف (ع)- کاری خارق العاده و غیر طبیعی انجام می دهند. یکی از آنها اذن الله ﷻ را ذکر می کند و دیگری آن را به زبان نمی آورد، ولی چون پیامبر می باشد، معلوم است که همه را از الله ﷻ می داند.

و مثالی دیگر:
❝
قَالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقَامِكَ وَإِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ ﴿39﴾ قَالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قَالَ هَذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَمَنْ شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ﴿40﴾.
سوره النمل آیات 39و40
عفریتی از جنّ گفت: من آن را پیش از آنکه از جایت برخیزی، برایت میآورم و من بر آن –کار- توانای امین هستم (39) کسی که به نزدش علمی از کتاب - الهی- داشت، گفت: من پیش از- یک- چشم به هم زدنت آن را نزد تو میآورم. و چون آن را در نزد خود مستقر یافت، گفت: این از فضل پروردگار من است تا مرا بیازماید که آیا سپاس میگزارم یا اینکه ناسپاسی میکنم و هر کس سپاس گزارد، تنها برای – سود- خود سپاس میگزارد. و هر کس ناسپاسی کند – بداند-که پروردگارم بی نیاز بخشنده است (40).

در اینجا ملاحظه می فرمائید هیچ گونه صحبتی از اینکه این کار، به اذن الله ﷻ است یا که خیر، و یا اینکه در اصل فاعل و مالک کیست، به میان نمی آید. با این حال ایشان مؤمن هستند.

تفسیر

GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود