کتابخانه / کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه / شبهه ی دهم: خواندن سنن و نوافل / سنن رواتب و نوافل خواندن، بدعت نیست و مشروع دین است
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

سنن رواتب و نوافل خواندن، بدعت نیست و مشروع دین است

کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه

در حال پخش صوت بخش
فایل صوتی برای این بخش ثبت نشده است
0%
بازگشت
↻بچرخانید

شبهه ی دهم: خواندن سنن و نوافل:

سنن رواتب و نوافل خواندن، بدعت نیست و مشروع دین است:

وهابیان معتقدندکه سنّتهایی که کنار نماز فرائض خوانده می شود نباید برای همیشه خوانده شود؛ زیرا اگر برای همیشه خوانده شود و بر آن مواظبت شود، این سنّت مانند فرض خواهد بود و نباید سنّت همانند فرض باشد و همچنین می گویند که در سفر نباید سنّت خوانده شود؛ چون فرض به دو رکعت کاهش می یابد پس سنّت چرا ترک نشود!!!. حتی در مدینه وقتی نماز فرض تمام می شده است، مأموری می آمده و همه را مجبور به ترک مسجد نبوی می کرده تا مبادا کسی مشغول نماز سنّت شود – نعوذ بالله- ولی الحمد لله جدیداً علماء آن دیار فهمیده اند که سنّت چیز خوبی است و الآن از منبرها اعلام می کنند که خواندن آن ثواب دارد – الله ﷻ را شاکرم که قبول کردند که سنّت چیز خوبی است- .

جواب:

۱دلائلی که آنان ذکر می کنند هیچ ارتباطی با دلائل شرعی ندارد و چیزی است که با اتباع هوای نفس گفته می شود.

یعنی چه کسی گفته است که نباید بر سنّت مواظبت – مداومت- شود؛ این قول درست مخالف گفته ی رسول الله ﷺ درباره ی سنن رواتب - نمازهای سنّت کنار نماز فرض- می باشد.

❝
عن أم حبيبة زوج النبي صلى الله عليه و سلم أنها سمعت رسول الله صلى الله عليه و سلم يقول: « ما من مسلم يصلي كل يوم ثنتي عشرة ركعة تطوعا غير الفريضة إلا بني له بيت في الجنة - أو بنى الله له بيتا في الجنة، زاد أبو النضر: قالت أم حبيبة: فما برحت أصليهن بعد، و قال عمرو مثله، و قال النعمان مثله».
صحیح مسلم ج6ص7 – مسند امام احمد ج7ص460 - مستخرج ابی عوانه باب صلوات السنن التی - مسند ابی یعلی ج13ص60- سنن النسائی الکبری ج1ص462- مسند البزار ج8ص169- مصنف ابن ابی شیبه ج2ص108- مجمع الزوائد ج2ص485 - صحیح ابن حبان ج3ص316- المستدرک علی الصحیحین ج1ص455
رسول الله ﷺ: مسلمانی نیست که بر دوازده رکعت غیر از فرائض در طول شبانه روز مداومت کند، مگر اینکه الله تعالی برای وی خانه ای در بهشت بنا کند.
و حدیث:
❝
حدثنا محمدُ بنُ عُبَيدٍ المُحَارِبيُّ ، حدثنا عليُّ بنُ هاشِمٍ عن ابن أبي ليلى عن عطية ونافع عن ابن عمرَ ، قَالَ: «صليتُ معَ النبيِّ في الحضَرِ و السفَرِ، فصليتُ مَعَهُ في الحضَرِ الظُّهر أَربعاً و بعدَها ركعتَينْ و صليتُ معهُ في السفرِ الظهرَ ركعتَيْنِ و بعدَهَا ركعتَينِ و العصْرِ ركعتَينِ و لم يُصلِّ بعدَها شيئاً و المغرِبَ في الحضَرِ و السَّفَرِ سَواءً ثلاثَ ركَعَاتٍ لا تَنْقُصُ في الحَضَر و لا في السفر و هِيَ و ترُ النهَارِ و بعدَهَا رَكْعَتَينِ و العشاء ركعتين، و بعدها ركعتين ». از ابن عمر (رض): همراه رسول الله ﷺ
(سنن الترمذي ج3ص109- مشكاة المصابيح ج1ص386- معجم ابن الاعرابي و المسند الجامع الصلاة (التشهد) - مسند عبد الله بن عمر الطرسوسي-مسند امام احمد ج2ص217)
در اقامت و مسافرت نماز خواندم؛ پس با ایشان در حضر - غیر سفر یعنی در منزل- (فرض) ظهر را چهار رکعت خواندم و بعدش دو رکعت – سنّت- . و در سفر همراه ایشان (فرض) ظهر را دو رکعت خواندم و دو رکعت – سنّت- بعد آن. و (فرض) عصر را دو رکعت و بعد از آن چیزی نخواندند. و (فرض) مغرب را در سفر و حضر همان سه رکعت خواندند. و آن - سه رکعت فرض مغرب- وتر روز می باشد و بعد از آن دو رکعت – سنّت- خواندند. و (فرض) عشاء را دو رکعت و بعد از آن دو رکعت – سنّت- خواندند.

و در حدیث صحیح ابن خزیمه (رض) از ابن عمر (رض) طبق سنن رواتب که ما می خوانیم در سفر و حضر بیان شده است و حتَی نوافل این نمازها را هم خوانده است.

صحيح ابن خزيمه ج2ص244
ترجمه

2) و طبق حدیثی که سابقاً گذشت؛ نزدیک شدن به الله ﷻ بعد از انجام فرائض، با انجام نوافل می باشد.

❝
«مَنْ آذَى لِي و لِيّاً فَقَدِ اسْتَحَلَّ مُحَارَبَتِي، و مَا تَقَرَّبَ إِليَّ عَبْدِي بِمِثْلِ الفَرَائِضِ، و مَا يَزَالُ العَبْدُ يَتَقَرَّبُ إِليَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ إِنْ الَنِي أَعْطَيْتُهُ، و إِنْ دَعانِي أَجَبْتُهُ، و ما تَرَدَّدْتُ عَنْ شَيءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِي عَنْ و فَاتِه لانَّهُ يَكْرَهُ المَوْتَ و أَكْرَهُ مَسَاءَتَهُ».
مجمع الزوائد ج2ص513- سنن الكبري للبيهقي ج15ص317- صحيح ابن حبان ج1ص202 - مسند امام احمد ج7ص365
هر آن کس که ولی - از اولیاء- مرا اذیت کند، همانا وی جنگ با من – الله ﷻ - را حلال دانسته است و نزدیک نشود بنده ی من به من، به مانند نزدیکی وی با انجام فرائض- بنده تا وقتی که فرائض را انجام ندهد نمی تواند به من نزدیک شود- و بنده به من لحظه به لحظه نزدیک می شود با انجام نوافل- بعد از انجام فرائض که شرط است- تا اینکه او را دوست می دارم که اگر از من چیزی بخواهد به وی عطاء می کنم و اگر دعاء کند اجابت می کنم و من بر چیزی تردید نکردم برای انجام آن بیش از تردید من بر مرگ وی، زیرا وی مرگ را دوست نمی دارد و من هم ناراحتی و سختی کشیدن وی را کریه – بد- می دارم.

۳نماز جزو کارهای معروف - خوب که انجام دادنی است- می باشد و طبق این آیه ی شریفه:

❝
وَالْمُؤْمِنُونَ و الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ ويَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ و يُقيمُونَ الصَّلاةَ و يُؤْتُونَ الزَّكاةَ و يُطيعُونَ اللَّهَ ورَسُولَهُ أُولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ عَزيزٌحَكيمٌ ﴿71﴾
سوره التوبة آیه 71
مردان مؤمن و زنان مؤمن دوستان – اولیاء- یکدیگرند. به نیکی فرمان میدهند و از ناشایست باز میدارند، و نماز میگزارند و زکات میدهند و از الله ﷻ و پیامبرش ﷺ فرمانبرداری میکنند. الله ﷻ اینان را رحمت خواهد کرد، الله ﷻ پیروزمند و حکیم است.

مؤمنان یکدیگر را به معروف امر می کنند پس می گویند که بر سنن، حتی در سفر نیز مداومت ورزید.

و منافقان از معروف نهی می کنند و اگر کسی از سنّت خواندن نهی کند، طبق آیه ای که گذشت، همانا به مانند منافق می ماند نه مؤمن.

تفسیر

GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود