کتاب راه روشن حنفی
بعضی از گروهها چون هیچگونه نصّ و حدیثی برای به اجرا درآوردن اهداف شوم خود نمییابند با بدعت حسنه خواندن مولودخوانی و دیگر اعمال خلاف شریعت خود میخواهند برای اعمال خود دلیلتراشی کنند.
امام مالک رحمهالله میگوید: “هر که در اسلام بدعتی بگذارد که آن را حسنه بپندارد، پنداشته است که محمد ﷺ در رسالتش خیانت کرده است! زیرا خداوند متعال میفرماید: {امروز دینتان را کامل کردم} پس هر چیزی که در آن روز جزو دین نبوده است امروز نیز جزو دین نیست”
هر آن کس که اعتقاد داشته باشد که بدعتی صحیح است پس معلوم میشود که به نظر آنان دین در زمان رسولالله ﷺ کامل نشده و اینان آن را کامل کردهاند؛ درحالیکه الله تعالی میفرماید:
آیه: امروز دینتان را برای شما کامل کردم و نعمت خویش را بر شما تمام نمودم و اسلام را - بهعنوان- دین برای شما پسندیدم. پس هر کس بیآنکه متمایل به گناه باشد در - حال- گرسنگی - به خوردن محرّمات- ناچار گردد، بداند که الله ﷻ آمرزنده مهربان است (3)[2]
آیا دین عزیزمان اسلام کامل شده است یا خیر؟ آیا رسول اکرم ﷺ ناعوذ بالله نمیدانستند که در آینده چنین چیزهایی میآید و بهجای آنکه میگفتند:
بدترین کارها، نو پیداترین آنها است و هر امر نو پیدا بدعت است و هر بدعتی گمراهی است. در ادامهی آن میگفتند که «اِلّا بِدْعَة الحَسَنه» «جز بدعت حسنه»؟
آیا دین ما چیزی کم دارد تا با اضافه کردن این اعمال باید کامل شود؟ هر آن کس که اعتقاد داشته باشد که بدعتی صحیح است پس ناعوذ بالله این فکر را کرده است که دین در زمان رسولالله f کامل نشده و اینان آن را کامل کردهاند درحالیکه الله ﷻ میفرماید:
آیه: امروز دینتان را برای شما کامل کردم و نعمت خویش را بر شما تمام نمودم و اسلام را [بهعنوان] دین برای شما پسندیدم. پس هر کس بیآنکه متمایل به گناه باشد در [حال] گرسنگی [به خوردن محرّمات] ناچار گردد، بداند که الله ﷻ آمرزنده مهربان است (3).[3]
صحابهی کرام (رض) که بهترین انسانها بعد از پیامبران (ع) هستند از نقطه به نقطهی این دین عزیز بهترین استفادهها را بردند و فقط تکیه بر قرآن و سنّت رسولالله ﷺ آنها را به بهترین درجهها نائل کرده است و هیچوقت احساس نکردند که در اسلام کاستی و کمی وجود دارد تا با اضافه کردن بدعتی آن کاستی را جبران کنند؛ و بهترین راه انجام امر خود الله ﷻ است که میگوید که اگر او را دوست دارید رسولالله ﷺ را اطاعت کنید (صفحه اول).[4]
رسولالله ﷺ: اصحاب من مانند ستارگان هستند، به هرکدام اقتدا کنید هدایت مییابید.
سلف صالح ما در روز تولد پیامبر ﷺ هیچ کاری اضافه بر دیگر روزها انجام نمیدادند و اگر کار خاصی انجام میدادند حتماً خبر آن به ما میرسید! این بر ما پنهان نیست که آنها بسیار بیشتر از ما، پیامبر ـ صلیالله علیه وآله وسلم ـ را دوست داشتند و او را بزرگ میداشتند.
مسئلهی قابل تأمّل این است که انتشار این بدعت در میان مسلمانان در سرزمینهایی شروع شد که در آن، مسلمانان در کنار نصارا (مسیحیان) زندگی میکردند، چنانکه در شام و مصر رخ داد… زیرا نصارا در روز تولد حضرت مسیح (ع) و نزدیکانش جشن میگرفتند و این سبب سرعت انتشار این بدعت در میان مسلمانان شد درحالیکه هیچ تردیدی نیست که ما به مخالفت با اهل کتاب دستور دادهشدهایم.
اگر کاری را معلوم نباشد که سنت است یا که بدعت چه باید کرد:
اگر بین واجب بودن و بدعت بودن تردید باشد عمل به آن از احتیاط است و اگر بین سنّت بودن و بدعت بودن تردید باشد، پس آن عمل باید ترک شود؛ به دلیل اینکه ترک بدعت لازم است و ادای سنّت غیر لازم.
کسانی که روز ولادت پیامبر f را جشن میگیرند متأسفانه مخالفان خود را به عدم محبّت رسولالله f و حتی بیرون از دین و وهابیت متهم میکنند! و فراموش میکنند که بزرگداشت و محبّت با پیروی و اتباع است نه با نوآوری و ابتداع در دین.
و از گمراهیهای اینان هم این است که اصلاً مولّد را رکنی از دین و مذهب قرار دادهاند و معتقدند که کسی که این کار را قبول نکند وهابی است
و یا حتی بیرون از دین. (اعاذنا الله من هذه البدعات و الضلالت و هدانا لاستقامة صراطه القیم).
ترجمه آیه: گفت: ای قوم من، چه میگویید اگر با من، از جانب پروردگارم حجّتی باشد و او مرا رزقی نیکو عطا کرده باشد؟ اگر شمارا نهی میکنم برای آن نیست که خود سودی ببرم. تا آنجا که بتوانم قصدی جز اصلاح شما ندارم. توفیق من تنها با الله ﷻ است، به او توکّل کردهام و به درگاه او روی میآورم (88).[7]
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.