یادگیری موارد ضروری دین
شیخ فانی اگر از روزه گرفتن عاجز شود، برای هر یک روز روزه مسکینی را طعام دهد.
مقدار طعام برای هر روز مانند صدقه ی فطریه است.
هر گاه قدرت روزه بیابد باید قضاء آن را بجای آورد.
شیخ فانی: کسی که آنقدر پیر شده است که هر روز از قوّتش کم می شود و امید بهبودی آن نیست.
اگر زن حامله خوف این را داشته باشد که اگر روزه بگیرد به خودش و یا به بچه اش آسیبی برسد، می تواند روزه نگیرد و بعداً آن را قضاء کند.
اگر مریضی از زیادت مرضش بترسد، می تواند روزه را بعداً قضاء کند.
مسافر می تواند افطار کرده و بعداً قضای آن را بگیرد.
همچنین است کسی که به بچه شیرخواره شیر می دهد و بترسد که روزه بر خودش یا بچه اش ضرر خواهد زد، پس وی می تواند روزه نگیرد و بعداً قضاء کند.
بر هیچ یک از این اشخاص فدیه لازم نیست.
اگر روزه برای مسافر ضرری نداشته باشد، گرفتن روزه ی رمضان برای وی مستحب است.
اگر مسافر و مریض که روزه نگرفته بودند و بعد از صحت از مرض و آمدن مسافر از مسافرت به اندازه ی روزه ی قضاء شده زندگی کنند ولی قضای روزه را بجای نیاورند، پس بر وارثان وی لازم است که به جای آن ها فدیه دهند.
اگر به اندازه ی روزه های قضاء شده زندگی نکنند بلکه کمتر زندگی کنند، پس به مقدار زندگی فدیه دهند.
مثلاً شخص مریض بخاطر مرضش ده (10) روز روزه را افطار کرده باشد و بعد از ماه رمضان از بیماریش رها شود؛ اگر به مقدار ده روز سالم زندگی کند و بعد فوت شود پس بر ورثه ی وی واجب است که به مقدار آن ده روز فدیه دهند و اگر مثلاً چهار روز سالم زندگی کند، پس بر وارثان وی واجب است که فدیه ی چهار روز را بدهند.
در وجوب ادای فدیه، وصیت شرط است.
و این فدیه از یک سوم مال میت اداء کرده می شود.
فدیه هر یک وقت نماز مانند فدیه ی یک روز روزه است؛ یعنی به مقدار صدقه ی فطریه می باشد.
کسی نمی تواند بجای کس دیگر روزه بگیرد و یا نماز وی را بخواند.
اگر کسی روزه ی نافله را شروع کند، بر وی لازم است که آن را تمام کند. اگر آن را بشکند باید قضای آن را بجای آورد.
در روزهای عید فطر و سه روز عید قربان و یک روز پس از آن روزه گرفتن حرام است.
ایام تشریق: سه روز بعد از روز اول عید قربان را ایام تشریق گویند.
اگر کسی در این روزها نیت روزه ی نفل کند، بر وی اتمام آن لازم نیست بلکه آن را بشکند و قضاء نیز ندارد.
نذر روزه ی این روزها درست است ولی باید در آن روز افطار کرده و بعداً آن را قضاء کند.
اگر به روزه ی نذرش وفا کند و در آن روزها روزه بگیرد، نذرش را اداء کرده است.
روزه ی نفل را بخاطر مهمانی و یا داشتن مهمان می توان شکست و گناهی ندارد و بعداً آن را باید قضاء کند.
اگر مسافری از سفر برگردد و روزه نداشته باشد باید خود را در ادامه ی روز از منهیّات روزه نگاه دارد.
یعنی نخورد و نیاشامد و جماع نکند.
همچنین اگر حائض از حیضش پاک شود، باید باقی مانده از روز را امساک کند.
امساک: خود را از منهیات روزه نگاه داشتن.
همچنین است حکم کسی که در روزهای رمضان به بلوغ برسد و نیز حکم کافری که در روزهای ماه رمضان مسلمان شود. و بر این دو قضای آن روز واجب نیست.
اگر مقیم روزه دار به سفر رود، روزه ی آن روز را کامل کند و اگر قبل از اتمام آن روز در سفر روزه اش را بشکند، کفارت ندارد.
اگر شخصی کل ماه رمضان را با جنون سپری کند، بر وی قضای آن ماه نیست. ولی اگر در بعضی از روزها جنون بر وی عارض شود و بقیه ی ایّام رمضان را عاقل باشد، پس بر وی قضای روزهای با جنون سپری شده واجب است.
اگر در ماه رمضان بیهوش شود، روزهایی را که بیهوش بوده است، قضاء کند مگر روزی را که در آن بیهوش شده و روزه دار بوده، قضاء ندارد.
یاد آوری: از رسول الله : هر کس بعد از رمضان شش روز روزه بگیرد مانند آن است که تمام عمر خود را روزه گرفته باشد.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.