بدعت در لغت و تفسیر و روایت و فقه
یعنی ایجادش کرد و ساختش.
چاه را بدع کرد یعنی ایجاد کرد و نوپیدا کرد.
و رکی بدیع یعنی چاه تازه حفر شده.
بدیع و بِدع: چیزی که اولین است که میشود و در قرآن نیز آمده است: من اولین رسولان نیستم.
بدعت: به فتح باء: آنچه از دین اختراع کرده میشود.
الله تعالی فرموده است:... رهبانیتی که آنها از خود درآوردند و امر الهی نبوده است.
رؤبه شاعر گوید: اگر تو برای الله تقوا پیشه کردی و اطاعت کنندترین هستی... پس جنبه حق این نیست که بدعتی بیاوری.
بدیع: نوساخته شده عجیب.
بدیع: ابداع کننده.
بدیع از اسمای الهی است که بخاطر ابداع کردن اشیاء و نوپیدا کردن آن به وی تعالی اطلاق کرده میشود.
در قرآن نیز وارد شده است: بدیع آسمانها و زمین است . ابواسحاق گوید: یعنی این دو را بدون اینکه نمونه و مثل قبلی آن بوده است، ایجاد کرده است.
مشک بدیع اطلاق میشود به مشکی که جدید باشد و همچنین به ریسمان جدید نیز اطلاق میشود و این را ابوحنیفه بیان داشته است.
مردی بدع است یعنی ناآزموده است.
وأُبْدِعَت الْإِبِل: وقتی شتری،
از روی لاغری و یا درد و یا درماندگی در راه بماند، گفته میشود.
شتر ابدعت گفته میشود یعنی درمانده شد و هلاک شد.
گفته شده است که ابداع شتر بدون لنگی نخواهد بود.
یعنی درمانده شد یا بر آن شد یعنی بر آن ثابت ماند.
در حدیث آمده است: مردی نزد رسول الله ص آمد و گفت: یا رسول الله
برای من ابداعی صورت گرفته پس مرا بر مرکبی سوار کن.
یعنی منظور آن مرد این است که من بدون مرکب ماندم پس مرا مرکبی بده.
یعنی درمانده شد.
و برای هر تلاشگری از مسلکی وجود دارد از گذشتگان.. به سبب آن در سعی خود رشد میکند یا ابداع میکند.
و در مثل هست که گفته میشود: وقتی باطلی را بخواهی، درمانده خواهی شد.
ابدعو به: یعنی زدندش.
ابدع یمینا: یعنی بر خود قسمی را الزام نمود.
یعنی عزم سفر و حج نمود.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.