بدعت در لغت و تفسیر و روایت و فقه
بدعت در کتاب المغرب فی ترتیب المعرب اثر ابوالفتح ناصرالدین مطرزی (متوفی610ق) (ص: 37)
بدعت: اسم است از ابتدع الامر وقتی آن را شروع کند و ازنوپیدا کند.
همچنانکه رفعه اسم است از ارتفاع یافتن و خلفه اسم است از اختلاف
بعد این اسم تغلیب کرده شده بر هر امری که زیادتی یا نقصانی در دین باشد به آن بدعت گفته اند.
و در حدیث ناجیه چنین آمده است: با آنچه بر ضرر من هلاک شده است چه کنم؟
را همراه با شانزده شتر به حج فرستاد و دستور داد آن را به حج مکه برساند و آن مرد سوال کرد: آنچه را که از استفاده افتاد چه کنم؟ و رسول الله ص فرمودند: سرش را ببر و با خونش به نعلین را آغشته کن و بر کوهانش بگذار و تو و همراهانت از آن نخورید.
ابدع بفلان گفته میشود وقتی مرکب وی از سیر باز ایستد به سبب درماندگی یا لنگیدن مرکب.
اگر ابدع را به صیغه معلوم روایت میشد باز صحیح بود زیرا کسائی گوید: ابدعت الرکاب گفته میشود وقتی که درمانده و هلاک شود گویا که امری عجیب پدیدآورده باشد.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.