کتاب قول الفصل فی شبهات الوهابیه
شبهه ی هفتم: هر کس مولّد را انکار کند، به آن شخص، وهابیت نسبت می دهند:
بدعتی به نام مولّد خوانی و تهمت وهابیت به کسانی که آن را مردود می دانند:
با توجه به بحثهای پیشین اثبات شد که توسّل جائز است ولی لازم و واجب نیست فقط چیزی که هست این است که توسّل اشکالی ندارد ولی یا رسول الله ﷺ گفتن ثوابی در بر ندارد و ذکر محسوب نمی شود.
در اینجا بحثی به میان می آید و آن بحث در باره ی بدعتی به نام مولّد یا مولود خوانی است و در اینجا این بحث را موشکافی می کنیم؛ زیرا کسانی که این عمل بدعت را انجام می دهندکسانی را که مخالفشان باشد وهابی می نامند و حتّی می گویند فلان کس وهابی است؛ زیرا مولّد خوانی را انکار می کند. و این سفسطه و غلط اندازی در بین مردم می باشد و از اینکه بیشتر مردم با وهابیت مخالف هستند سوء استفاده می کنند و با این کار می خواهند که مخالفان خود را سرکوب کنند ولی باید بگوئیم که هر عملی را که از دین نباشد و آن را به دین نسبت دهند، آن عمل بدعت و هر بدعتی گمراهی و ضلالت است؛
گفتن یا رسول الله ﷺ
فقط برای برآورده کردن حاجت استفاده کرده می شود و اینکه بعضی آن را از ذکر الله ﷻ و قرآن نیز برتر می دانند و بین مردم احادیث دروغین می سازند و عوام را فریب می دهند، اینان باید از الله ﷻ بترسند و من یکی از احادیث دروغ این عده را که به وسیله ی برادرم از کسی دریافت کرده ام، اشاره می کنم:
برادر بنده با یکی از دوستانش که وی طرفدار مولود خوانی بودند، در باره ی مولّد خوانی رسول الله ﷺ بحثی می کند و آن دوستش با اعتماد بر آخوندی که وی را به این راه کشانده بود، می گوید که احادیث فراوانی درباره ی مولّد خوانی وجود دارد و برادر ما نیز به ما گفتند که این دوست ما چنین ادّعایی دارد و بنده نیز گفتم: اینکه خیلی خوب است پس از ایشان بخواه که یکی از آن احادیث را برایت بفرستد و برادر بنده از ایشان خواستند و جواب چنین آمد: {من قرا مولد الشریف دخل الجنة بغیر حساب} (کسی که مولد شریف را بخواند به بهشت می رود؛ بدون اینکه از وی حسابی گرفته شود) (نعوذ بالله).
این دروغ ها برای چیست؟ و ایشان مشمول این حدیث هستند که می فرمایند:
اینان برای اینکه کارهای خلاف شرع و بدعت خود را شرعی جلوه دهند به هرکاری دست می زنند.
این را گفتم تا اینکه با اثبات توسّل و اعتقاد به آن، از آنجا که مولد خوانی عملی است که چهار یا پنج قرن بعد از هجرت رسول الله ﷺ احداث شده و هیچ مبنای شرعی ندارد و بدعت است؛ بدانید که اعتقاد اهل سنّت و جماعت نیز همین است و هر مسلمانی نیز باید اعتقادش این باشد؛ زیرا چگونه می توان به خود اجازه داد که چیزی را که از دین نیست به دین تحمیل کرد و اگر گویند خوب، این که چیز بدی نیست فقط بزرگداشت رسول الله ﷺ است، باید به آنها بگویم که چگونگی بزرگداشت پیامبر ﷺ را الله ﷻ و رسولش ﷺ به ما آموخته اند و احتیاجی به این قبیل کارها نیست:
طبق این آیه، دین به این چیزهای خوب شما احتیاجی ندارد.
و تبعیت از ایشان همان تبعیت از قرآن و سنّت است و عمل به آن و لا غیر.
و اینکه این کلام شما- این که چیز بدی نیست؛ فقط بزرگداشت رسول الله ﷺ است- ، آیا این جمله یک دلیل شرعی است؟ چون ما داریم در باره ی حکم شرعی عملی صحبت می کنیم و یا اینکه من درآوردی است؟ معلوم است که دلیل شرعی نیست و اگر قرار باشد هرکس بیاید کار خود را با بدعت حسنه بودن توجیه کند که دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود و هر کسی می آید و کاری انجام می دهد و می گوید این که چیز بدی نیست فقط فلان است
(نعوذ بالله من الجرائة علی الدین). و باید بخاطر داشت که:
بدعت کاری در دین تاسیس کردن بعد از اکمال دین. و آنچه پیدا شده باشد بعد پیامبر ﷺ از قبیل اهواء و اعمال. (قاموس المحیط فصل الباء)
حال بدعت حسنه را کمی بازتر می کنیم.آیا دین کامل شده است یا خیر؟ آیا الله ﷻ و رسول اکرم ﷺ نعوذ بالله نمی دانستند که در آینده چنین چیزهایی می آید و به جای آن که می گفتند:
صحابه ی کرام (رض)که بهترین انسان ها بعد از پیامبران (ع) هستند از نقطه به نقطه ی این دین عزیز بهترین استفاده ها را بردند و فقط تکیه بر قرآن و سنّت رسول الله ﷺ آنها را به بهترین درجه ها نایل کرده است و هیچ وقت احساس نکردند که در اسلام کاستی و کمی وجود دارد تا با اضافه کردن بدعتی آن کاستی را جبران کنند و ما در این دوران که نشانه های قیامت در آن آشکار است به دنبال نیاز و شهوت های خود و ضعف علم و ناتوانی خود به تحقق اعمال شیطانی خود و به دنبال کسب احترام کاذب در میان مردم هر عمل خلاف شرعی را به وجود می آوریم و متأسفانه آن را به اسلام نسبت داده و خود را از نتایج مخرّب آن مبرّا می دانیم.
بحث در مورد بدعت را به کتاب «احسان المحسن باحسان خاتم الانبیاء » ارجاع می دهیم؛ زیرا در آنجا به طور مختصر و کامل در مورد بدعات بحث شده است.
هر آن کس که اعتقاد داشته باشد که بدعتی صحیح است پس معلوم می شود که دین در زمان رسول الله ﷺ کامل نشده و اینان آن را کامل کرده اند؛ در حالی که الله تعالی می فرماید:
و از گمراهی های اینان نیز این است که اصلاً مولّد را رکنی از دین و مذهب قرار داده اند و معتقدند که کسی که این کار را قبول نکند وهابی است
و یا حتی بیرون از دین. (اعاذنا الله من هذه البدعات والضلالت وهدانا لاستقامة صراطه القیم).
أحمد بن علی بن عبد القادر، أبو العباس الحسینی العبیدی، تقی الدین المقریزی (المتوفی: 845هـ) در المواعظ والاعتبار بذکر الخطط والآثار خود گوید:
ترجمه: خلفای فاطمیه (شیعه) در طول سال اعیاد و روزهای بخصوصی را برگزار می کرده اند؛ از
قبیل آخر سال و موسم اول سال و روز عاشوراء و مولد النبی ﷺ و مولد حضرت علی (رض) و مولد حضرت حسن (رض) و مولد حضرت حسین (رض) و مولد حضرت فاطمه ی زهراء (رض) و مولد خلیفه ی وقت .....( المواعظ والاعتبار بذکر الخطط والآثار (2/ 436))
شیخ علی محفوظ عضو هیئت کبار علماء مصر در مورد مولد گوید:
موسم هایی که به دین ربط می دهند و دینی نیستند و یکی از آن ها عمل مولد است که در شب دوازده ربیع الاول در مساجد جمع شده و صدای غنای آنان در مساجد بلند می شود و حرمت مساجد شکسته می شود.
الابداع فی مضار الابتداع ص251مکتبه الرشد/چاپ اول/1421/ریاض.
ابن عابدین در کتاب «الرد المحتار» گوید:
ترجمه: از آن قبیح تر نذر قرائت مولد در منابر است در حالی که بر غناء و لعب مشتمل است و (با تعجب) ثواب آن را به حضرت رسول الله ﷺ اهدا می کنند.
أبی حفص تاج الدین الفاکهانی متوفی سنة 734 هـ، در کتاب المورد فی حکم المولد گوید:
ترجمه: از من در مورد عمل مولد که بعضی از مردم در ماه ربیع الاول انجام می دهند سوال شد و جواب من این است که در مورد این عمل آنان در شرع اصلی نیافتم نه در کتاب و نه در سنت و از امامان دین که مقتدای امت هستند نقل نشده است و بلکه این بدعتی است که افراد بیکار اختراع کرده اند و شهوت نفسی است که به آن شکم سیر کن ها اهمیت می دهند.
برای مزید اطلاع از آداب ذکر و ممنوع بودن بلند کردن صدا به ذکر به کتاب احسان المحسن باحسان محمد خاتم الانبیاء رجوع شود.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.