از انس بن مالک شنیدم که پیامبر صلیاللهعلیهوسلم را توصیف میکرد. گفت:
او در میان مردم قامتی میانه داشت؛ نه بلند بود و نه کوتاه. رنگش روشن و درخشان بود؛ نه سفیدِ گچی و بیروح، و نه گندمگون/تیره. مویش نه بسیار مجعد و پیچیده بود و نه صاف و آویزان. وحی بر او نازل شد در حالی که چهلساله بود. پس ده سال در مکه ماند و وحی بر او نازل میشد، و ده سال در مدینه؛ و وفات یافت در حالی که در سر و ریشش بیست تار موی سفید نبود.
ربیعه گفت: پس مویی از موهای او را دیدم؛ ناگهان سرخ بود. پرسیدم، گفته شد: از بوی خوش سرخ شده است.
سَمِعتُ أنَسَ بنَ مالِكٍ يَصِفُ النَّبيَّ صلَّى اللهُ عليه وسلَّم، قال: كان رَبعةً مِنَ القَومِ ليس بالطَّويلِ ولا بالقَصيرِ، أزهَرَ اللَّونِ ليس بأبيَضَ أمهَقَ ولا آدَمَ، ليس بجَعدٍ قَطَطٍ ولا سَبطٍ رَجِلٍ، أُنزِلَ عليه وهو ابنُ أربَعينَ، فلَبِثَ بمَكَّةَ عَشرَ سِنينَ يُنزَلُ عليه، وبِالمَدينةِ عَشرَ سِنينَ، وقُبِضَ وليسَ في رَأسِه ولِحيَتِه عِشرونَ شَعَرةً بَيضاءَ. قال رَبيعةُ: فرَأيتُ شَعَرًا مِن شَعَرِه، فإذا هو أحمَرُ، فسَألتُ، فقيلَ: احمَرَّ مِنَ الطِّيبِ.