به‌زودی فعال می‌شود
عقیده
پاسخ داده‌شده

بدون عنوان

السلام علیکم ، استاد گرامی ،آیا آب و اسید یکیست؟یکی یکی زنده میکن د دیگری میکشد.غنای عرفانی (نعت و اشعار در مدح ،الله ،رسول لان ،اولیاو مقربین و علمای کرام) که شوق و محبت دین و غم امت محمدی در انسان جرقه میزند را با آواز و غنای ،شیطانی ،شرابخواری،مختلط محرم و لهولعب نامحرم که سرشار از لغویات ،ودوری دین و رستگاری میشودیکی میدانید!،مولودخوانی یعنی روز بزرگداشت الله و دین و حبیب الله.در طریقت شما رقص و سماع نیست؟صحبت؟توجه ،اسباق ،روش و...لطایف باطنی.لطایف ده گانه ؟ واینکه اگر فقط با نماز خواندن زیاد و علوم ظاهری فقه و کلام میشد به رستگاری و بهشت رسید ، وهابیها میتونستند مقربین بشن واینکه چرا حضرت رسول اکرم (ص) علیه حضرت حسّان (رض) شاعر صحابی را منع نکردن که هیچ !دعا نیز کردند در حقشان بعد شما میگید مجتهدان کرام بدعت گفتند ،در فتح مکه توسط مسلمانان وقتی حضرت رسول(ص) وارد بیت الله الحرام می شدند و صحابی عزیزی شروع به شعر خوانی برای آنحضرت کردند وقتی سیدنا عمر (رضی) میخواستند منعش کنند آن شاعر صحابی را رسول اکرم (ص) خود حضرت عمر (رض) را منع کردند.این یعنی جایز، بودن سرودن نعت و شعر در حق اسلام در مساجد.واینکه کاشی ،سرامیک کردن مسجد تزءین کردن مسجد به حساب نمیاد !، اذان گفتن با میکروفون و بلند گو بدعت حسنه نیست هست !چون در صدر اسلام نبوده؟آیا اهل قبله را میتوان گمراه خواند یا گروه های ضالّه!شیعه میگه ما حقیم ،وهابی میگه فقط ماحقیم ماکه چنین جرعتی نداریم بااینکه طریقت ما نقشبندی سیفی هستش الحمدلله به حضرات مشایخ کرام سایر طرق نقشبندیه موجود در ترکمن صحرا ارادت ویژه ای داریم حتی به زیارت جنت مکانان حضرت حاج تاج محمد نصیری قرنجیک(رح) و حاج یارجان آخوند نظری(رح) وحاج محمد آخون عابدی کر (رح) چندین و چندبار مشرف شدم. الحمدل له
1405/8/8 #810
ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ، وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَى مُحَمَّدٍ
وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ أَجْمَعِینَ.
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَالصَّلَاةُ والسَّلَامُ عَلَى مُحَمَّدٍ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ وَعَلَى آلِهِ وَأصْحَابِهِ وَمَنْ تَبِعَهُمْ بِإحْسَانٍ إلَى يَوْمِ الدِّينِ أمَّا بَعْدُ از طریق لینک زیر میتوانید بررسی اباطيل مولود خوانی رو مطالعه کنید 7.pdf https://share.google/Qys2PCFfsi6qgkAIg ۱ هرکس فکر کند غیر از شرع راهی برای رسیدن به الله و کسب محبت رسول الله ص وجود دارد از دایره‌ی اسلام خارج است. چراکه ادعا دارد که رسول الله ص از دین و از راه درست چیزی را از مردم مخفی کرده است و این بعضی مبتدعین آن را کشف کرده‌اند. پس تزویر شیطان را دین حساب نکن و توصیه می‌کنیم توبه کنی. ۲ در طریقت ما که نقشبندی هستیم رقص و سماعی نیست و جز راه اهل سنت چیز دیگری نیست. ۳ در مورد ظاهر و باطن مشخص است که فقط اسمش را دری گرفته‌ای و از عرفان نیز چیزی بلد نیستی. این را مجبور شدم بگویم چراکه ظاهر و باطن چیزی دیگر است و کشف حقیقت آموزه‌های دینی است. ای کاش توفیق بودن با یک پیر کامل قسمتت می‌شد تا برایت ظاهر و باطن را نشان دهد. ای کاش حقیقت نماز و حقیقت عبادات دیگر را میتوانستی درک کنی و به حقیقت عرفانی آن می‌رسیدی تا اینقدر سبک نمی‌شمردی و گمراه نمی‌شدی. ۴ غنا غنا است و عرفانی و غیر آن ندارد و توجیهی برای گناه و چه بسا کفر خود است. ۵ شعر حسان جنگ بود همانطور که در جنگ همدیگر را کشته می‌شود و در جهالیت عزب نیز جنگ همراه با شعر و هجو بود. پس مشخص است که شنیدستی که چیزی هست ولی غافل از معنا بوده‌ای. ۶ تاریخ را هم که تحریف می‌کنی آن شعر صحابه در وقت ورود رسول الله ص به مدینه بود یعنی اول اسلام که هنوز مردم را فقط به ایمان به توحید می‌شد و احکام اسلامی تقریر و کامل به مردم اعلام نشده بود. پس مشخص شد که با چشمان بسته هرچه به ذهنت می‌رسد برای توجیه گمراهی خودت، می‌گویی و چه بسا از دین نیز خارج گشتی. ۷ بزرگداشت الله و دین و حبیب الله با عمل به دین و شریعت است نه به آوازخوانی و نه به نگاهی دیگر و نه به کفر گویی و نه به از دین خارج شدن. ۸ شنیده‌ای که لطیفه‌ای هست ولی غافل از اینکه در این لطایف عشر، جهر نیست. این هم نشان می‌دهد که از عرفان و تصوف نیز چیزی نمی‌دانی. ۹ حسان را حضرت عمر نهی کرد و از مسجد بیرون کرد و در صحرا برایش منبری درست کرد تا در مسجد لغو گویی نکند. اگر به مقام حضرت عمر در عرفان می‌رسیدی حقیقت امر شعر حسان در زمان جنگ با مشرکین و حقیقت شعر بعد ایشان را متوجه می‌شدی ولی صد حیف که راه را اشتباه رفته‌ای. ۱۰ یعنی حضرت عمر از خودش حکمی صادر کرده و خلاف اسلام عمل کرده است؟ این‌جا نیز از دایره اهل سنت خارج شده‌ای. چه بسا از دایره‌ی اسلام خارج شده‌ای. چراکه منزلت صحابه را در پایبندی به شریعت و اسلام را ناشناخته‌ای. صحابه‌ایکه بخاطر اسلام از جان و مال و قوم خویش خود گذشتند تا اسلام تقویت شود و اسلام تثبیت شود حال در برابر حکم خلاف شرع حضرت عمر سکوت خواهند کرد؟ نعوذ بالله خیر. بلکه حضرت عمر فقیه بود و می‌دانست که آن شعر چه بود و این شعر چه بود. ۱۱ اگر وهابی به جایی نرسد بخاطر نداشتن علم باطن نیست یادت باشد راه را اشتباه داری میری، شنیده‌ای که وهابی منحرف است ولی باز شیطان به تو راه نادرست را نشان داده است چراکه وهابی با شعر و آواز مختلف نیست مثل امثال تو بلکه اگر بجایی نرسید بخاطر فساد در اعتقادش است و بخاطر انکار مسایل یقینی در اسلام است که وی نیز مثل تو با خارج شدن از استدلال شرعی به عقل و برداشت خودش رجوع کرده است. ۱۲ بدعت حسنه و سیئه را شنیده‌ای که همچین چیزی در شرع هست ولی غافل از معنای آن و تهی از حقیقت آن هستی. بدعت حسنه همین نماز و روزه‌ی اضافی است که یک شخص می‌آید و برای خودش بعنوان ورد و تکلیف مشخص می‌کند و یا مردم را با رعایت موازین شرعی تشویق می‌کند. مثل به یک قاری جمع کردن جماعت مسجد برای تراویح در زمان حضرت عمر. نام بدعت حسنه از اینجا شروع شد. کاری که حضرت عمر انجام داد این بود که مردم در مسجد چندین گروه می‌شدند و هر یک به یک قاری اقتدا کرده و تراویح می‌خواندند. بعد حضرت عمر همه را به یک قاری اقتدا داد و سر و سامان داد. ۱۳آنکه به زیارت فلان اولیاء الله می‌روی کار نیکی است ولی این گمراهیت را توجیه نمی‌کند. در ادامه دلایل هرآنچه جواب داده‌ام را ذکر می‌کنیم تا منفعت عام بشود: ۱ پایبندی به شریعت: *قال رَسُولُ اللَّهِ: «إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَعَلا يَقُولُ: مَنْ عَادَى لِي وَلِيّاً، فَقَدْ آذَانِي، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ، وَمَا يَزَالُ يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ، كنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ، وَيَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا، وَرِجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا. فَإِنْ سَأَلَنِي عَبْدِي، أعْطَيْتُهُ، وَإِنِ اسْتَعَاذَنِي، أَعَذْتُهُ، وَمَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَيْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِي عَنْ نَفْسِ المُؤْمِنِ، يَكْرَهُ المَوْتَ وَأكْرَهُ مَسَاءَتَهُ». (صحيح ابن حبان ج1ص202 - سنن الكبري للبيهقي ج5ص156 حديث قدسي: الله تعالي فرمودند: هر كس ولي مرا دشمن بداند همانا مرا اذيت كرده است، بنده ی من به من نزديك نمي شود مانند آنچه كه نزديك شده است با اداي فرائض (تا فرايض را به جا نياورد به من نزديك نمي شود) و با اداي نوافل بنده به من نزديك و نزديكتر مي شود تا اينكه من او را دوست خود گيرم و وقتي دوست وي شدم پس من براي وي گوش و چشم و زبان و دست خواهم بود، پس اگر چيزي خواست به او عطاء كنم و اگر پناه خواست، پناه دهم. در انجام چيزي ترديد نكردم مانند ترديدي كه براي گرفتن جان مؤمن كردم. وي مرگ را ناخوش دارد و من هم ناخوشنودم از اذيت شدن وي.*اين حديث تكليف به شريعت را طوري مي نماياند كه اگر آن را انجام ندهيم به هيچ وجهي نمي توانيم به رضایت الله ﷻ برسیم و با انجام دادن فرایض و اضافه کردن نوافل به آن و خواستن رضایت الله ﷻ انسان را به دوستی با الله ﷻ می رساند و نوافل همان عبادات و کارهایی است که پیامبر ﷺ آنها را انجام می داده یا بر آنها دستور داده است. و این یعنی طریقت. یعنی کارهایی که پیامبر ﷺ انجام داده چه كسي بايد بگويد كه فلان عمل عبادت است و فلان چيز عبادت نيست؟ جواب آن معلوم است، آن را بايد الله ﷻ بگويد نه كسي ديگر. حتّي حضرت رسول الله ﷺ نیز نمي تواند بگويد كه چه چيزي عبادت است مگر با وحي از طرف الله ﷻ. چه رسد به غير رسول اللهﷺپس بايد موافق شرع اسلام بود و غير اين بر باطل استو از آنجا كه ديدن الله ﷻ بعد از مرگ براي مؤمنان ثابت است پس بايد كه قبل از مرگ طبيعي مُرد. يعني خود را مانند مرده در نظر گرفته. موتوا قبل أن تموتوا (مرقاة المفاتيح ج9ص53) به بیان دیگر: شریعت شرط است؛ طریقت ترک است؛ و حقیقت مرگ. (این سخن را یکی از بزرگان دین به نام الحاج حبیب الله قاری یزدانی (حاج ایشان) در دست نوشته ای که از ایشان باقی است به حضرت امام جعفر صادق (قدس سرّه) منتسب می کند.(شرط: یعنی باید به آن پایبند بود؛ بدون شریعت و پایبندی به آن، راه رفتن در راه طریقت امکان ندارد؛ ترک: یعنی فرار از شبهات؛ شبهه: چیزی که در آن احتمال ناروا بودن و درست نبودن باشد. و چیزهایی که ناروا می باشد را حرام گویند، مثل زنا و خمر و ربا و وام و عمل لوط؛ مرگ: یعنی خود را نیست دانستن. خود را در برابر الله ﷻ چیزی ندانستن مثل مرده بی آزار بودن و تسلیم الله ﷻ بودن) از ‌‌‍ رساله شنق الاستبشارية : حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ النَّصْرِ الْعَسْكَرِيُّ، ثنا عِيسَى بْنُ هِلَالٍ الْحِمْصِيُّ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ حِمْيَرٍ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ ثَوْبَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ ثَوْبَانَ، قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " مَنْ رَأَيْتُمُوهُ يَنْشُدُ شِعْرًا فِي الْمَسْجِدِ، فَقُولُوا: فَضَّ اللهُ فَاكَ، ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، وَمَنْ رَأَيْتُمُوهُ يَنْشُدُ ضَالَّةً فِي الْمَسْجِدِ، فَقُولُوا: لَا وَجَدْتَهَا، ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، وَمَنْ رَأَيْتُمُوهُ يَبِيعُ، ويَبْتَاعُ فِي الْمَسْجِدِ، فَقُولُوا: لَا أَرْبَحَ اللهُ تِجَارَتَكَ "،. امتثالا لامر رسول الله صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ و تأییدا لفاروق الاعظم عمر رضي الله عنه اقول: فض الله افواههم. وَيُكْرَهُ إنْشَادُ الشَّعْرِ، وَالتَّحَدُّثُ فِي الطَّوَافِ لِمَا رُوِيَ عَنْ النَّبِيِّ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - أَنَّهُ قَالَ «الطَّوَافُ بِالْبَيْتِ صَلَاةٌ فَأَقِلُّوا فِيهِ الْكَلَامَ» . وَرُوِيَ أَنَّهُ قَالَ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - «فَمَنْ نَطَقَ فِيهِ فَلَا يَنْطِقُ إلَّا بِخَيْرٍ» ، وَلِأَنَّ ذَلِكَ يَشْغَلُهُ عَنْ الدُّعَاءِ، وَيُكْرَهُ أَنْ يَرْفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ؛ لِأَنَّهُ يَتَأَذَّى بِهِ غَيْرُهُ لِمَا يَشْغَلُهُ ذَلِكَ عَنْ الدُّعَاءِ، وَلَا بَأْسَ بِأَنْ يَقْرَأَ الْقُرْآنَ فِي نَفْسِهِ، وَقَالَ مَالِكٌ يُكْرَهُ، وَإِنَّهُ غَيْرُ سَدِيدٍ؛ لِأَنَّ قِرَاءَةَ الْقُرْآنِ مَنْدُوبٌ إلَيْهَا فِي جَمِيعِ الْأَحْوَالِ إلَّا فِي حَالِ الْجَنَابَةِ، وَالْحَيْضِ، وَلَمْ يُوجَدْ. وَمِنْ الْمَشَايِخِ مَنْ قَالَ التَّسْبِيحُ أَوْلَى؛ لِأَنَّ مُحَمَّدًا - رَحِمَهُ اللَّهُ - ذَكَرَ لَفْظَةَ " لَا بَأْسَ " وَهَذِهِ اللَّفْظَةُ إنَّمَا تُسْتَعْمَلُ فِي الرُّخَصِ، ترجمه: و مکروه است شعر خواندن و صحبت کردن در طواف بخاطر روایتی که از رسول الله ایشان فرمودند: طواف بیت نماز است پس در آن کلام را کم کنید. و روایت شده است که ایشان فرموده اند: پس هر کس صحبتی کند پس به جز خیر تکلم نکند. و برای اینکه اینکار وی را از دعا مشغول میدارد و مکروه است قران را با صدای بلند خواندن زیرا اینکار به دیگران آزار میرساند زیرا از دعا کردن مشغول میدارد و قران را از دل خواند لاباس به است و مالک گفته است که اینکار مکروه است و این گفته مالک درست نیست زیرا قرائت قرآن در همه ی احوالات مندوب است مگر در حالت جنابت و حیض و این دو در اینکار یافت نشده است. و از مشائخ هستند که گفته اند تسبیح اولی است زیرا محمد (امام محمد) لفظ لا بأس را ذکر کرده است و این لفظ در رخصت استعمال میشود. در این متن دقیقا دلیل کراهت شعر نوشته شده است و آنهم روایت از حضرت رسول الله ص است : فَمَنْ نَطَقَ فِيهِ فَلَا يَنْطِقُ إلَّا بِخَيْرٍ» هرکس در آن کلامی گوید پس چیزی جز خیر نگوید. مفهوم این روایت چیست وقتی بعنوان دلیل کراهت شعر گفته میشود؟ جوابش روشن است شعر کلام خیر نیست. و دلیل دوم کراهت انشاد شعر را میگوید زیرا اینکار وی را از دعا مشغول میدارد. وَيُكْرَهُ لَهُ أَنْ يُنْشِدَ الشِّعْرَ فِي طَوَافِهِ أَوْ يَتَحَدَّثَ أَوْ يَبِيعَ أَوْ يَشْتَرِيَ فَإِنْ فَعَلَهُ لَمْ يَفْسُدْ عَلَيْهِ طَوَافُهُ لِقَوْلِهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - «الطَّوَافُ بِالْبَيْتِ صَلَاةٌ إلَّا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَبَاحَ فِيهِ الْمَنْطِقَ فَمَنْ نَطَقَ فَلَا يَنْطِقْ إلَّا بِخَيْرٍ» ، وَقَدْ بَيَّنَّا أَنَّ الْمُرَادَ تَشْبِيهُ الطَّوَافِ بِالصَّلَاةِ فِي الثَّوَابِ لَا فِي الْأَحْكَامِ فَلَا يَكُونُ الْكَلَامُ فِيهِ مُفْسِدًا لِلطَّوَافِ (قَالَ) ، وَيُكْرَهُ لَهُ أَنْ يَرْفَعَ صَوْتَهُ بِقِرَاءَةِ الْقُرْآنِ فِيهِ؛ لِأَنَّ النَّاسَ يَشْتَغِلُونَ فِيهِ بِالذِّكْرِ وَالثَّنَاءِ فَقَلَّ مَا يَسْتَمِعُونَ لِقِرَاءَتِهِ. وَتَرْكُ الِاسْتِمَاعِ عِنْدَ رَفْعِ الصَّوْتِ بِالْقِرَاءَةِ مِنْ الْجَفَاءِ فَلَا يَرْفَعُ صَوْتَهُ بِذَلِكَ صِيَانَةً لِلنَّاسِ عَنْ هَذَا الْجَفَاءِ، وَلَا بَأْسَ بِقِرَاءَتِهِ فِي نَفْسِهِ هَكَذَا رُوِيَ عَنْ عُمَرَ - رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ - أَنَّهُ كَانَ فِي طَوَافِهِ يَقْرَأُ الْقُرْآنَ فِي نَفْسِهِ، وَلِأَنَّ الْمُسْتَحَبَّ لَهُ الِاشْتِغَالُ بِالذِّكْرِ فِي الطَّوَافِ، وَأَشْرَفُ الْأَذْكَارِ قِرَاءَةُ الْقُرْآنِ. ترجمه: و مکروه است بر وی شعر خواندن در طوافش و یا صحبت کردن یا فروش یا خرید کردن و اگر چنین کند طوافش فاسد نمیشود بخاطر قول رسول الله  طواف بیت الله نماز است به جز اینکه الله تعالی در آن تکلم را مباح گرداند پس هر کس تکلم کند جز خیر نگوید. و بیان داشته ایم که منظور از تشبیه طواف به نماز در ثواب است نه در احکام پس کلام مفسد طواف نمیباشد. قال: و مکروه است بلند کردن صدا به قرائت قرآن در آن: زیرا مردم مشغول ذکر و ثنا هستند پس کمتر کسی از آنان به قران گوش خواهد کرد. و ترک گوش فرادادن به قرآن در وقت قرائت قران با صدای بلند از جفا است پس صدایش را بلند نکند بخاطر نگه داشت مردم از ارتکاب این جفا و قرائت از ته دل لابأس به است همچنین روایت شده است از ابن عمر  اینکه ایشان در طواف قران را از دل میخواندند و زیرا بر وی مستحب است که به ذکر مشغول باشد در طواف و اشرف اذکار همانا قرآن است. دلیل کراهت شعر در طواف: طواف نماز است ولی الله تعالی در آن تکلم را مباح کرده است پس هر کس بخواهد تکلم کند پس جز خیر چیز دیگری نگوید. و دلیل کراهت رفع صوت در قرآن خواندن نیز برای این است که مردم در طواف مشغول ذکر و ثنا هستند پس کمتر به قرآن استماع میکنند و ترک استماع به نزد قرائت قرآن از جفا است پس صدایش را بلند نکند تا مردم را از این جفا محافظت کند. (قَوْلُهُ وَإِنْشَادُ ضَالَّةٍ) هِيَ الشَّيْءُ الضَّائِعُ وَإِنْشَادُهَا السُّؤَالُ عَنْهَا. وَفِي الْحَدِيثِ «إذَا رَأَيْتُمْ مَنْ يَنْشُدُ ضَالَّةً فِي الْمَسْجِدِ فَقُولُوا لَا رَدَّهَا اللَّهُ عَلَيْكَ» . مَطْلَبٌ فِي إنْشَادِ الشِّعْرِ (قَوْلُهُ أَوْ شِعْرٍ إلَخْ) قَالَ فِي الضِّيَاءِ الْمَعْنَوِيِّ: الْعِشْرُونَ أَيْ مِنْ آفَاتِ اللِّسَانِ الشِّعْرُ سُئِلَ عَنْهُ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - فَقَالَ: «كَلَامٌ حَسَنُهُ حَسَنٌ وَقَبِيحُهُ قَبِيحٌ» وَمَعْنَاهُ أَنَّ الشِّعْرَ كَالنَّثْرِ يُحْمَدُ حِينَ يُحْمَدُ وَيُذَمُّ حِينَ يُذَمُّ. وَلَا بَأْسَ بِاسْتِمَاعِ نَشِيدِ الْأَعْرَابِ، وَهُوَ إنْشَادُ الشِّعْرِ مِنْ غَيْرِ لَحْنٍ. وَيَحْرُمُ هَجْوُ مُسْلِمٍ وَلَوْ بِمَا فِيهِ، قَالَ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - «لَأَنْ يَمْتَلِئَ جَوْفُ أَحَدِكُمْ قَيْحًا خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَمْتَلِئَ شِعْرًا» فَمَا كَانَ مِنْهُ فِي الْوَعْظِ وَالْحِكَمِ وَذِكْرِ نِعَمِ اللَّهِ تَعَالَى وَصِفَةِ الْمُتَّقِينَ فَهُوَ حَسَنٌ، وَمَا كَانَ مِنْ ذِكْرِ الْأَطْلَالِ وَالْأَزْمَانِ وَالْأُمَمِ فَمُبَاحٌ، وَمَا كَانَ مِنْ هَجْوٍ وَسُخْفٍ فَحَرَامٌ، وَمَا كَانَ مِنْ وَصْفِ الْخُدُودِ وَالْقُدُودِ وَالشُّعُورِ فَمَكْرُوهٌ كَذَا فَصَّلَهُ أَبُو اللَّيْثِ السَّمَرْقَنْدِيُّ، وَمَنْ كَثُرَ إنْشَادُهُ وَإِنْشَاؤُهُ حِينَ تَنْزِلُ بِهِ مُهِمَّاتُهُ وَيَجْعَلُهُ مَكْسَبَةً لَهُ تَنْقُصُ مُرُوءَتُهُ وَتُرَدُّ شَهَادَتُهُ. اهـ. وَقَدَّمْنَا بَقِيَّةَ الْكَلَامِ عَلَى ذَلِكَ فِي صَدْرِ الْكِتَابِ قَبْلَ رَسْمِ الْمُفْتِي، هَذَا، وَقَدْ أَخْرَجَ الْإِمَامُ الطَّحَاوِيُّ فِي شَرْحِ مَجْمَعِ الْآثَارِ «أَنَّهُ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - نَهَى أَنْ تُنْشَدَ الْأَشْعَارُ فِي الْمَسْجِدِ، وَأَنْ تُبَاعَ فِيهِ السِّلَعُ، وَأَنْ يُتَحَلَّقَ فِيهِ قَبْلَ الصَّلَاةِ» ، ثُمَّ وَفَّقَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ مَا وَرَدَ «أَنَّهُ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - وَضَعَ لِحَسَّانَ مِنْبَرًا يَنْشُدُ عَلَيْهِ الشِّعْرَ» ، بِحَمْلِ الْأَوَّلِ عَلَى مَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَهْجُوهُ بِهِ وَنَحْوِهِ مِمَّا فِيهِ ضَرَرٌ، أَوْ عَلَى مَا يَغْلِبُ عَلَى الْمَسْجِدِ حَتَّى يَكُونَ أَكْثَرَ مَنْ فِيهِ مُتَشَاغِلًا بِهِ. قَالَ: وَكَذَلِكَ النَّهْيُ عَنْ الْبَيْعِ فِيهِ هُوَ الَّذِي يَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى يَكُونَ كَالسُّوقِ، لِأَنَّهُ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - لَمْ يَنْهَ عَلِيًّا عَنْ خَصْفِ النَّعْلِ فِيهِ مَعَ أَنَّهُ لَوْ اجْتَمَعَ النَّاسُ لِخَصْفِ النِّعَالِ فِيهِ كَرِهَ فَكَذَلِكَ الْبَيْعُ وَإِنْشَادُ الشِّعْرِ، وَالتَّحَلُّقُ قَبْلَ الصَّلَاةِ، فَمَا غَلَبَ عَلَيْهِ كُرِهَ وَمَا لَا فَلَا. اهـ. ترجمه: (قول متن: و انشاد ضاله) و ضاله شیئ گم شده و انشاد ضاله یعنی سوال کردن از آن و در حدیث «اگر دیدید کسی در مسجد سراغ گم شده اش را میگیرد پس به وی بگویید الله بر تو برنگرداندش». مطلب در مورد خواندن شعر. (قول متن: او شعر الی اخ) در الضیاء المعنوی گفته است: بیستم یعنی از آفات زبان شعر است از رسول الله  سوال شد از شعر پس ایشان فرمودند: کلام است خوب آن خوب و بد آن بد است. و معنی حدیث این است که شعر مانند نثر است اگر خوب باشد محمود است و اگر بد باشد مذموم. و گوش کردن به شعر اعراب لابأس به است و آن خواند شعر است بدون لحن و حرام است هجو مسلمان هر چند آن صفت در وی موجود باشد. رسول الله فرمودند: اگر باطن شما از چرک پر شود برای وی بهتر از این است که از شعر پر شود. پس هر آنچه از شعر که در مورد وعظ و حکمت و ذکر نعمتهای الله تعالی و صفت متقین باشد آن حسن است و هر آنچه که در ذکر تپه ها و زمانها و امتها باشد آن مباح است و هر انچه که از هجو و کلام سخیف باشد پس حرام است و هر آنچه از وصف گونه ها و گیسوان باشد مکروه است. این تفصیل را ابو اللیث سمرقندی گفته است. هر کس که انشاد شعر و انشاء آن در وی به هنگام حادث شدن امور مهمه زیاد باشد و آن را برای خود مایه کسب گردانده باشد، مروت وی نقصان مییابد و شهادت وی قبول نیست. و بقیه کلام را در این مورد را قبل از مطلب رسم مفتی بیان داشته ام. این را که گفتم داشته باش و همانا امام طحاوی در شرح مجمع الاثار تخریج کرده است: همان رسو ل الله از شعر خواندن در مسجد نهی فرموده اند و از فروش کالا در آن نیز نهی کرده اند و اینکه قبل از نماز دور هم حلقه بزنند نیز نهی کرده اند. سپس امام طحاوی بین این حدیث و آنچه وارد شده است که رسول الله برای حسان منبری گذاشته اند که در آن شعر میخواند چنین توفیق داده اند: نهی مورد نظر بر آن شعری است که قریش بطریق آن رسول الله را هجو میکردند و مانند آن که در آن ضرر وجود دارد و یا اینکه بر مسجد غالب شود طوریکه اکثر کسانیکه در مسجد هستند به شعر مشغول شوند. گفت: همچنین است نهی از فروش در مسجد آن فروشی است که بر مسجد غالب شود طوریکه مانند بازار شود زیرا رسول الله حضرت علی را از دوختن کفش نهی نکرده اند در حالیکه اگر مردم برای دوختن کفش در مسجد جمع شوند مکروه است پس چنین است فروش و شعر خواندن و جمع شدن قبل از نما پس هر آنچه بر مسجد غالب شود مکروه است و اگر چنین نباشد خیر مکروه نیست.
پاسخ رسمی دارالافتاء قدیم یول قدیم یول
GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود