0%
بازگشت
↻بچرخانید
بسم الله الرحمن الرحیم
قُلْ إِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خَالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿94﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

ای محمد برای آشکار شدن ادعای دروغین آنان به آنان بگو شما که ادعا میکنید نعمت آخرت برای شماست و برای دیگران نیست پس طلب مرگ کنید تا زودتر به آن برسید اگر واقعا این ادعای شما درست باشد.

مستندات
تکرار امر به گفتن برای اظهار اباطیل یهود برای بار دیگر است. (محاسن التاویل)
بگو ای محمد اگر دار آخرت یعنی بهشت یا نعمتهای آن مخصوص شماست همچنانکه ادعا میکنید و برای مسلمانان نیست یا برای غیر شما نیست پس آرزوی مرگ کنید چراکه کسیکه به نجاتش در آخرت یقین داشته باشد، مشتاق آن خواهد گشت و طالب خلاص شدن از دنیای پر از کدورت خواهد بود خصوصا وقتی که آن نعمت خاص آن اشخاص باشد.
اگر شما در ادعای خود راستگو هستید پس آرزو کنید. (ابی سعود)
به آنان گفته شد که برای هر یک از فریقین که دروغگو باشد دعای مرگ کنند و آنان از اینکار امتناع کردند. (ابن کثیر)
وَلَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ﴿95﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

الله تعالی خبر میدهد که آنان تمنای مرگ نخواهند کرد و این به سبب ارتکاب انواع گناهان توسط آنان است و خود میدانند چه کرده و چه میکنند خصوصا که بر رسالت محمد رسول الله ص، علم کافی دارند و میدانند ایشان نبی هستند و الله تعالی در آخر تهدید میکند که به ظالمان علم دارد پس به سزای اعمالشان خواهد رساند.

مستندات
آنان چنین تمنایی نخواهند کرد و این از معجزات رسول الله ص است زیرا از غیب خبر دادن است و همانطور نیز شد و نتوانستند تمنای مرگ کنند. (محاسن التاویل)
و این دلیل بر اعتراف آنان به نبوت رسول الله ص است. (آلوسی)
بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ:
و این نتوانستن به سبب ارتکاب انواع عصیان توسط آنان بود. (محاسن التاویل)
به سبب انجام آنچه که موجب رفتن به آتش است از قبیل کفر به محمد ص و کفر به قرآن و تحریف تورات است. (بیضاوی)
وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ:
و الله به ظالمان داناست و این تهدید است و آگاهی دادن آنان مبنی بر اینکه آنان ظالم هستند. (محاسن التاویل)
الله به ظالمان از یهود و نصاری و کل بنی آدم، عالم است. (طبری)
امر تمنای موت برای معاصران زمان رسول الله ص بوده است و برای همین در روایت آمده است که رسول الله ص فرمودند اگر کسی از آنها تمنا میکرد، بر روی زمین یهودی نمیماند. (آلوسی)
وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَىٰ حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا ۚ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَنْ يُعَمَّرَ ۗ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ ﴿96﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

قسم که تو ای محمد یهود را حریصترین مردمان برای زندگی دنیوی خواهی یافت و حتی از مشرکین نیز حریص تر هستند چرا یهود میدانند که آخرتی هست و عذابی هست و از گناهان خود نیز آگاه هستند و مشرکین که به آخرت و زندگانی پس از مرگ باور ندارند اندازه ی یهود، به زندگی حریص نیستند و حتی این یهود دوست میدارند و آرزو دارند که هزار سال عمر میکردند ولی باید دانست که طول عمر، کسی را از عذاب رهایی نمیدهد و بدانید که الله به اعمال تمامی شما بیناست و بر حسب اعمال شما مجازات خواهد نمود.

مستندات
وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ:
قسم که یهود حریصترین مردم بر زندگی دنیوی هستند. (خازن)
همانا یهود را حریص ترین مردم بر زندگانی دنیا خواهی یافت. (طبری)
{وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا}
حتی از مشرکین نیز حریص تر هستند و برای این حریص هستند چون میدانند که در آخرت چه در انتظار آنان است و مشرکین آن را نمیدانند و به عذاب و نعمت آخرت اعتقاد ندارند. (طبری)
گفته اند که منظور از مشرکین مذکور در آیه مجوس هستند که به زنده شدن بعد از مرگ اعتقاد نداشتند. (طبری)
منظور مشرکینی هستند که به زنده شدن بعد از مرگ باور ندارند. (طبری)
منظور مشرکین عرب است. (رازی)
به عبارتی دیگر اینگونه معنا میدهد که از میان مشرکین کسانی هستند که تمنا دارند که هزار سال عمر کنند. (رازی)
{يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ}
هر یک از مشرکین که از زندگانی خود ناامید است و میداند مرگ خواهد آمد، دوست میدارد که هزار سال عمر داشته باشد بجای اینکه بعد مرگ حشر و نشری باشد و برای همین تحیت بین آنان این است که گویند ده هزار سال عمر کنی. (طبری)
گناه باعث شد که آنان تمنای طول عمر داشته باشند. (طبری)
{وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَنْ يُعَمَّرَ}
آن طول عمر وی را از عذاب دور نخواهد کرد. (طبری)
هر چند سال عمر کند باز از عذاب رهایی نخواهد یافت. (طبری)
زیرا عمر تمام شدنی است و بازگشت به سوی الله است. (طبری)
{وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ }
الله به آنچه عمل میکنند بینا است و بر وی تعالی چیزی مخفی نمیماند و بیاد دارد و عاقبت آنان را به سزای اعمال آنان خواهد رساند. (طبری)
قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿97﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

بگو ای محمد که جبرئیل است که قرآن را برای تو میآورد و این قرآن تصدیق کننده است، کتب پیشین را و این قران برای مومنان هدایت است و برای مومنان بشارت است حالا هرکس جبرئیل را دشمن میدارد میتواند از ناراحتی بمیرد ولی این امر تغییر نخواهد کرد و هرکس که به الله ایمان دارد پس به قرآن و رسول الله ص ایمان خواهد آورد و این قرآن باعث هدایت وی خواهد شد و وقتی هدایت شد این قران برای وی بشارت بهشت خواهد بود.

مستندات
اهل علم اجماع نظر دارند که این آیه در مورد یهود نازل شده است که گمان میکردند که جبرئیل دشمن آنان است و میکائیل دوست آنان است و این آیه نازل شد تا نشان دهد که دشمنی با جبرئیل چه حکمی دارد. (ابن کثیر)
گویند که ابن صوریا عالم یهودی از رسول الله ص در مورد فرشته ای که برایشان وحی میآورد پرسید و رسول الله ص جواب دادند: جبرئیل پس ابن صوریا جواب داد: وی دشمن ماست. (نسفی)
گویند که یهود نزد رسول الله ص آمدند و گفتند چند سوال از تو داریم اگر درست بگویی ما از تو تبعیت خواهیم کرد و چند سوال پرسیدند و در اخر گفتند که حالا بگو فرشته ی تو کیست؟ و رسول الله ص جواب دادند: جبرئیل است و در این موقع گفتند ما از تو تبعیت نخواهیم کرد چون جبرئیل دشمن ماست. (ابن کثیر)
و دلیل دشمنی ما این است که وی برای ما عذاب میآورد و خونریزی میکنند. (ابن کثیر)
اگر میگفتی میکائیل از تو تبعیت میکردیم چون میکائیل زیرا وی برای ما رحمت و سرسبزی و باران میآورد. (ابن کثیر)
گفته اند که جبرئیل به معنی عبدالله است و میکائیل به معنی عُبَدالله است. (ابن کثیر)
در مورد شان سبب نزول آیه روایتی دیگر آمده است و آن اینکه: حضرت عمر که با یهود آمد و رفت میکرد و از اینکه تورات قرآن را تصدیق میکند قرآن تورات را تصدیق میکند تعجب میکرد و از یهود میپرسید و روزی کنار یهود بود و رسول الله ص بر آنان گذر میکردند و یهود به حضرت عمر گفتند که رفیقت آمد پس پیش وی برو و حضرت عمر از آنان عهد گرفت که راستش را بگویند و بعد پرسید: به الله یگانه قسمتان میدهم راستش را بگویید: آیا محمد، رسول الله ص است؟ همه سکوت کردند و عالم آنان گفت که شما را قسم داده است که راستش را بگویید پس انان جواب را به آن عالم یهودی سپردند و آن عالم یهود جواب داد: بله وی رسول الله است و حضرت عمر پرسید: پس چگونه است که با وجود علم به رسول الله بودن ایشان، ایمان نمیآورید؟ و عالم یهودی جواب داد که امتناع ما از ایمان به محمد این است که فرشته ی وی جبرئیل است و آن دشمن ماست و اگر میکاویل بود، ایمان میآوردیم. و حضرت عمر پرسید مقام و منزلت این دو فرشته نزد الله چگونه است؟ گفتند که جبرئیل در راست الله و میکائیل در چپ وی تعالی است. حضرت عمر گفت: به خدا قسم که الله دشمن هرکس است که با یکی از این دو دشمنی کند و دوست است با کسی که با این دو فرشته دوستی کند و جبرئیل را نسزد که با دشمن میکائیل دوستی کند و میکائیل را نسزد که با دشمن جبرئیل دوستی کند. (ابن کثیر)
سبب دشمنی یهود با جبرئیل این بود که گویند شدیدترین دشمنی جبرئیل برای ما وقتی بود که پیامبر ما خبر داد که بختنصر، بیت المقدس را ویران خواهد کرد و بنی اسرائیل کسی را برای کشتن وی فرستادند و جبرئیل مانع اینکار شد و گفت: اگر امر خدا این باشد که شما را هلاک کند، پس شما را بر وی تسلطی نخواهد بود و اگر چنین نباشد چرا میخواهید بکشیدش؟ (بیضاوی)
یکی دیگر از اسباب دشمنی یهود با جبرئیل را گفته اند که به وی امر شده بود که نبوت فقط از بنی اسرائیل باشد و جبرئیل آن را به غیر آنان داده است. (مظهری)
{قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نزلَهُ عَلَى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ}
بگو هرکس با جبرئیل دشمنی که پس بداند که وی فرشته ای است که بر قلب من (محمد) به اذن الهی وحی میآورد. (ابن کثیر)
بگو هرکس با جبرئیل دشمنی دارد پس از
کسی است که قرآن را بر تو نازل کرده است. (نسفی)
کسی است که قرآن را برای تو میآورد و برایت قرائت میکند و تو در قلبت آن را حفظ میکنی. (بحر العلوم)
گفته شده است که قرآن الهام است و کلمات قرآن، عبارتی است که رسول الله ص گفته است و این ادعا مردود است چراکه قرآن ظاهر و باطنش معجزه است و الله آن را قرآن نامیده است و کتاب و عربی نامیده است و این در حالی است که الها به این امور نیاز ندارد.(آلوسی)
مُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ}
در حالیکه تصدیق کننده است کتب پیشین الهی را. (ابن کثیر)
منظور قرآن است و یا جبرئیل و فرقی ندارند هردو تصدیق کننده ی کتب پیشین هستند. (آلوسی)
{وَهُدًى وَبُشْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ}
این وحی هدایت است برای مومنان و بشارت است آنان را به بهشت. (ابن کثیر)
مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكَافِرِينَ ﴿98﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

هرکس خود را دشمن الله بداند و دشمن فرشتگان الله بداند و دشمن پیامبران الهی و دشمن جبرئیل و میکائیل بداند، پس بداند که الله نیز دشمن آنان است و آنان کافر هستند.

مستندات
معنای عدویعنی دشمن این است، کسی که قصد ضرر رساندن به کسی دیگر را دارد و این درحق الله مجاز خواهد بود چراکه کسی نمیتواند به الله ضرری برساند و منظور از دشمن خدا این است که هرکس با الله تعالی مخالفت کند، دشمن الله است و یا هرکس از اطاعت الله سرباز زند، دشمن الله است و یا هرکس با اولیاء الله دشمنی کند، دشمن الله است. (آلوسی)
و اینکه دشمن فرشتگان خصوصا جبرئیل و میکائیل را دشمن الله گفته است برای نشان دادن منزلت آنان نزد الله است. (آلوسی)
و اینکه اول فرشتگان را شمرده است و باز جبرئیل و میکائیل را ذکر کرده است برای این است که مقام آن دو را بین فرشتگان نشان دهد یعنی آنان دارای منزلت بالایی بین فرشتگان هستند که جدا از آنان شمرده شده اند. (آلوسی)
و گفته شده است که سبب ذکر جداگانه ی این دو فرشته ی برای این است که یهود این دو فرشته را دشمن و دوست خود ذکر کرده بودند و این آیه برای رد ادعای آنان است. (آلوسی)
و گفته شده است که این دو را جداگانه ذکر شده است تا نشان بدهد که دشمنی با هریک از این دو مساوی است با دشمنی با تمامی فرشتگان در کفر بودن و دشمن الله بودن.(آلوسی)
تقدیم جبرئیل بر میکائیل در ذکر را بعضی دلیل بر افضل بودن جبرئیل از میکائیل گرفته اند و این مشهور است.(آلوسی)
فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِّلْكَافِرِينَ:
در آیه گفت که الله دشمن کافران است و نگفت که دشمن آنان است برای اینکه اعلام کند کسانیکه چنین اعتقادی دارند، کافر هستند. (البحر المدید)
در این آیه بیان این مطلب است که هرکس به یکی از فرشتگان و یا انبیاء کفر ورزد وی با الله دشمنی کرده است و کفر است. (الوسیط طنطاوی)
وَلَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ ۖ وَمَا يَكْفُرُ بِهَا إِلَّا الْفَاسِقُونَ ﴿99﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

وقتی یهود گفتند که ما نشانه ای از نبوت در تو نمیبینیم، این آیه نازل شد: همانا نشانه های آشکاری بر تو نازل کرده ایم از قبیل خبر دادن از اموری که علمای یهود از دیگران مخفی میکردند و همینطور از اخباری که بغیر از علمای یهود نمیدانستند پس با وجود چنین آیات و نشانه های واضح، کسی به آن کفر نورزد مگر اینکه در کفر و فسق به منتهای آن رسیده باشد پس یهود که این نشانه ها را انکار میکنند در کفر به حد اقصای آن رسیده اند و فاسق نیز هستند.

مستندات
وَلَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ:
الله تعالی برای رسولش بیان میکند که قرآن را بر وی نازل کرده است که در آن نشانه های آشکاری است بر صدق نبوت ایشان و آن این است که در قران از آنچه یهود از دیگران مخفی میداشتند، خبر داده است و همینطور از تحریفات اوائل و اواخر یهود خبر داده است و آنچه را که از احکام تورات تحریف کرده اند، خبر داده است. (حومد)
وَمَا يَكْفُرُ بِهَا إِلَّا الْفَاسِقُونَ:
و این همه نشانه را انکار نکند مگر کسانی که از طاعت خارج شده باشند و کوری را بجای هدایت انتخاب کرده اند از برای حسادت به رسول الله ص و از روی عناد و گردنکشی است. (حومد)
نشانه های آشکاری که سبب هدایت طالب هدایت است و اقامه ی حجت است علیه کسانی که گردنکشی میکنند و این نشانه ها در وضوح به حدی رسیده اند که آن را انکار نکند مگر کسیکه از امر پرودگار خود فسق ورزیده و کبر ورزیده باشد. (سعدی)
منظور از فاسقان در این آیه یهود هستند. (محاسن التاویل)
وقتی کلمه فسق ذکر میشود منظور بدترین آن از قبیل کفر میباشد وبرای همین است که مرتکب گناه صغیره را فاسق گفته نمیشود و دیگر اینکه هر کافری فاسق است ولی هر فاسقی کافر نیست.(نیسابوری)
و میتواند که به معنی این باشد که این آیات آشکار را کفر نورزد مگر کافری که در کفر به حد اقصای آن رسیده است. (نیسابوری)
أَوَكُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْدًا نَبَذَهُ فَرِيقٌ مِنْهُمْ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿100﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

اگر به این عهد حاضر بین شما پایبند نیستند تعجبی نیست چون عادت یهود این است که هربار که پیمانی با آنان بسته شود، آن را نقض میکنند و اکثر یهود ایمان نمیآورند.

مستندات
وقتی رسول الله ص برای یهود عهدی را که در تورات برای ایمان به محمد از انان گرفته شده است، بیان نمودند، آنان اظهار داشتند که عهدی در این مورد نیست و این آیه نازل شد. (خازن)
و آن عهد همان است که یهود به مشرکین عرب میگفتند زمان مبعوث شدن، پیامبر آخر زمان نزدیک شده است و میگفتند که در کتاب ما چنین آمده است. (خازن)
به این آیات آشکار کفر میورزند مگر غیر این است که آنان هر وقت پیمانی با کسی میبندند، آن را گروهی از آنان پس میاندازند و ترک میگویند و نقض میکنند. (ابی سعود)
عهد منظور عهدی است که در تورات از انها گرفته شده است و عهدی است که در روز میثاق گرفته شده است. (بحر العلوم)
منظور عهدی است که یهود قبل آمدن رسول الله ص با خود بسته بودند و میگفتند که وقتی پیامبر آخر زمان بیاید که وقت آمدن آن شده است، وی را یاری خواهیم کرد و علیه مشرکین همراه وی جنگ خواهیم نمود و مشرکین را تبعید خواهیم کرد، وقتی رسول الله ص آمدند، آن عهد را نقض کردند. (ثعلبی)
گفته شده است که بنی اسرائیل عهدهای بسیاری بسته بودند که آن را نقض کرده اند. (خازن)
عطاء گوید منظور عهدی است که بین رسول الله ص و یهود مثل قریظه و نضیر بود و آنان آن عهد را نقض کردند. (ثعلبی)
{بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ}
بلکه بیشتر آنان به تورات ایمان ندارند. (ابی سعود)
بیان این مطلب است که آن گروه نقض کننده ی عهد کم نیستند بلکه بیشتر آنان، چنین هستند. (ابی سعود)
بعضی از آنها با نقض عهد کفر ورزیدند و بعضی دیگر با انکار حق. (خازن)
و دیگر اینکه کسانیکه نقض عهد نمیکنند، کسانی هستند که در باطن خود ایمان دارند. (ابی سعود)
وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿101﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

وقتی رسول الله ص آمدند و اهل تورات، قرآن و تورات را بر یکدیگر عرص کردند و با هم تطبیق کردند و دیدند که موافق هم هستند، تورات را ترک گفتند حالا این ترک کردن میتواند که ترک تورات بالکل باشد و به کتب دیگر مشغول شوند و یا آن مواضعی ترک شود که مربوط به رسول الله ص وکتاب ایشان میشود و وقتی عمل به بعض کتاب حاصل شود مثل آن است که تمامی کتاب را ترک کرده باشند و با این عمل ترک احکام دیگر را نیز عادت خود گرفتند و طوری اوامر تورات را نادیده گرفتند که گویا نمیدانند که اوامر تورات عمل کردنی است و یا طوری قرآن را ترک کردند که گویا نمیدانند که عمل به قرآن بر آنها واجب توراتی است و این درحالی است که نیک میدانند که باید ایمان بیاورند.

مستندات
{وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مّنْ عِندِ الله}
وقتی رسولی برای آنان از جانب الله آمد که همان محمد باشد. (نسفی)
رسولی مانند عیسی و محمد. (بیضاوی)
{مُصَدّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مّنَ الذين أوتوا الكتاب}
و این رسول تصدیق کننده بود آنچه را که نزد آنان بود، ترک کردند عده ای از اهل کتاب یعنی اهل تورات یعنی یهود. (نسفی)
مخالفت با تورات همان دور انداختن آن است. (ثعالبی)
وقتی محمد رسول الله ص آمد، یهود قرآن را بر تورات عرض کردند و وقتی دیدند که با هم موافق هستند تورات را ترک کرده و به کتاب آصف و سحر هاروت و ماروت روی آوردند. (الدر المنثور)
تصدیق کننده بودن رسول الله ص این است که به نبوت موسی اعتراف دارد. (اللباب)
صحیح بودن تورات را تقریر کردند و حقیت نبوت موسی را تثبیت کردند و یا اینکه رسول الله ص بر وفق آنچه در تورات از صفات پیامبر آخر زمان آمده بود، هستند. (ابی سعود)
منظور این نیست که کتاب را بالکل ترک کرده باشند بلکه مواضعی را که در آن صفات رسول الله ص آمده بود و امر به ایمان به ایشان کرده بود را ترک کردند و این به منزله ی ترک کل کتاب است چراکه باب ترک بقیه احکام کتاب را باز کرده است. (مراغی)
{كتاب الله} را یعنی
تورات را زیرا با کفرشان به محمد ص که تصدیق کننده ی تورات بود، تورات را دور انداخته اند.(نسفی)
و یا کتاب منظور قرآن است یعنی قرآن را دور انداختند در حالیکه باید آن را قبول میکردند. (نسفی)
{وَرَاء ظُهُورِهِمْ}
یعنی به پشت سر خود انداختند. (نسفی)
به معنی اینکه اهمیت ندادند و انگار که بی نیاز هستند. (نسفی)
{كَأَنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ}
گویا که اینان نمیدانند که این کتاب الله است. (نسفی)
یعنی علم آنان به رسول بودن محمد ثابت است ولی خود را تجاهل زده اند. (بیضاوی)
انگار که آنچه در تورات به اتباع محمد آمده است را نمیدانند. (الدر المنثور)
GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود