0%
بازگشت
↻بچرخانید
بسم الله الرحمن الرحیم
فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إِيمَانُهَا إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ ﴿98﴾
يُونُس
تفسیر

از اقوام هلاک شده بخاطر کفر، قومی از آنها نبود که ایمان آورده باشد در زمانی که وقت داشتند و از این طریق از هلاک جسته باشند، لیکن قوم یونس وقتی نشانه های عذاب را دیدند و آن قبل واجب شدن عذاب بر آنها بود، ایمان حقیقی آوردند و به سبب ایمانشان عذاب دنیوی را برداشتیم و تا وقت رسیدن اجلشان، آنان را از دنیا بهره مند ساختیم.

مستندات
فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إِيمَانُهَا:
هان آگاه باشید ،یک آبادی از کفاری که هلا کرده ایم، قبل دیدن عذاب، آیا کسی از آنها توبه کرده است؟ ایمان خالص آورده اند؟ یعنی آیا بدون درنگ ایمان اورده اند؟ مثلا فرعون در وقت دیدن عذاب نیز آن را به تاخیر انداخت تا اینکه هلاک شد. (نسفی)
تا ایمانش نفع دهد به این معنا که الله متعال ایمان آنها را بخاطر اینکه در وقت اختیار خود، انجام داده اند،قبول کرده باشد. (نسفی)
تا با ایمانشان عذاب از آنان دور کرده شود. (ابوسعود)
از آنجا که وقتی زمان برای جبران داشتند، از کفر برنگشتند، عذاب بر آنها واجب شده است و این آیه در تقریر آیه ی قبلی است بغیر از قوم یونس که قبل اینکه عذاب بر آنها واجب شود، جبران کردند و توبه کردند. (ابوسعود)
إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَىٰ حِينٍ
از اقوام هلاک شده، قومی ایمان نیاوردند لیکن قوم یونس وقتی ایمان آوردند عذاب خوارکننده ی دنیوی را از آنها برداشتیم و تا سررسید اجلشان به حالشان گذاشتیم. (نسفی با تصرف)
از اقوام عاصی گذشته قومی نبود که ایمان آورده باشد و ایمانش به آنان سود داده باشد، بغیر از قوم یونس. (بیضاوی)
همین که نشانه های عذاب را دیدند، توبه کردند و به وقت نزول عذاب نگذاشتند. (بیضاوی)
آنان را از بعد برداشته شدن عذاب، از متاع دنیا بهره مند ساختیم. (ابوسعود)
در بیان قصه ی حضرت یونس آمده است:
وقتی حضرت یونس برای اهل نینوا از مناطق موصل به پیامبری مبعوث شد، و تبلیغ کرد، انکار و تکذیب کردند و حضرت یونس عصبانی شده و از پیش آنها رفت. وقتی قومش دیدند که حضرت یونس نیست، از نازل شدن عذاب ترسیدند و دست از کار کشیده و چهل روز به به دعا و گریه و زاری پرداختند و بعد به صحرا رفته و زنان و کودکان و احشام را از هم جدا کرده و زاری کردند و ایمان خود را اظهار کرده و توبه کردند و توبه ی انها قبول شد و تمامی ظلمهاییکه انجام داده بودند را برگرداندند حتی گفته میشود اگر سنگی بدون اجازه برداشته بودند که اساس خانه اش بر آن بود، آن سنگ را برداشته و به صاحبش پس داده بودند. (نسفی)
گفته شده است: وقتی آمدن عذاب را دیدند به پیش بزرگی که از علمای آنان باقی مانده بودند رفتند و چاره جویی خواستند و آن عالم گفت که این دعا را بخوانید: یا حی حین لا حی؛ ای زنده ایکه قبل هر زنده ای بوده ای؛. و یا حی محیی الموتی؛ ای زنده ی زنده گرداننده ی مرده ها؛ و یا حی لا اله الا انت ؛ و ای زنده ایکه الهی جز تو نیست. به این ترتیب توبه ی آنها قبول شد. (نسفی)
از فضیل: اللهم إن ذنوبنا قد عظمت وجلت وأنت اعظم منها وأجل افعل بناما أنت أهله ولا تفعل بنا ما نحن أهله؛ این دعا را گفته اند: بار الها گناهان ما بزرگ شده است و آشکار شده است و تو ای پروردگار ما از گناهان ما بزرگتری و مقامت بالاتر است با ما طبق آنچه اهلش هستی معامله کن نه آنچنان که ما اهلش هستیم. (نسفی)
آمده است: وقتی حضرت یونس را تکذیب کردند به آنان وعده ی نزول عذاب تا سه یا سی روز داد و وقتی موعد عذاب نزدیک شد، آسمان ابری شد و تاریک شد و دود غلیظی بلند شد و کل آبادی آنان را فرا گرفت، قوم وی ترسیدند و در پی یونس گشتند و یونس را نیافتند و یقین پیدا کردند که درست میگفته است و همه جمع شده از یکدیگر خداحافظی کرده و ه زاری پرداختند و صدا و غوغا برخواست و توبه کردند و به الله تضرع کردند و الله متعال توبه و دعایشان قبول کرد و عذاب را از آنان برداشت و این واقعه در روز عاشورا و روز جمعه بوده است. (بیضاوی)
وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَنْ فِي الْأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا ۚ أَفَأَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّىٰ يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿99﴾
يُونُس
تفسیر

اگر الله متعال در مشیئتش این میبود که همه ی بندگانش ایمان بیاورند، همه بدن استثنا ایمان میآورند ولی از آنجا که الله بر همه چیز و همه زمان عالم است، دانست که بعضی ایمان را اختیار نمیکنند پس توفیق ایمان را از آنان گرفت. پس وقتی قضیه اینچنین است، آیا تو ای محمد میتوانی مردم را اجبار به ایمان کنی؟ ایمان که تصدیق قلبی و اقرار زبانی است از دست بشر خارج است که بتواند کسی را مجبور به این امر کند.

مستندات
وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَآمَنَ مَن فِي الْأَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيعًا:
در بیان این مساله که ایمان و کفر به مشیئت و خواست الهی است این آیه را بیان کرده است. (نیسابوری)
برای بیان این مساله است که ایمان و کفر انسانها بر مشیئت الهی میگردد و دور میزند. (ابوسعود)
یعنی اگر الله متعال میخواست که تمامی انسانها و اجنه ی روی زمین ایمان بیاورند، ایمان میآوردند. (ابوسعود)
یعنی همه ی آنها حتی یک نفر نیز بدون ایمان نمیماند. (ابوسعود)
و همه نیز بر ایمان متفق میشدند و اختلافی پیش نمیآمد لیکن الله متعال این را نخواسته است چراکه با حکمت اساس تکوین و هستی و تشریع بر آن بنا شده است، همخوانی نداشت. (ابوسعود)
أَفَأَنتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتَّىٰ يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ:
آیا تو آنکس را که الله ایمانش را نخواسته است، مجبور میکنی تا اینکه ایمان بیاورند. (ابوسعود)
یعنی آیا پرودگارت ایمانش را نمیخواهد و تو آنان را مجبور میکنی؟ (ابوسعود)
به طریق استفهام آوردن این مطلب را میرساند که اکراه به ایمان جزو ممکنات است ولی در شان کسی و چیزی غیر از الله متعال نیست. (ابوسعود)
یعنی اگر الله از روی لطف به همه ایمان میداد، ایمان میآوردند لیکن وقتی از دانست که بعضی از آنها ایمان نمیآورند، به همه ایمان عطا نکرده است. (نسفی)
زیرا فقط الله متعال است که میتواند در قلب آنها کاری کند تا مضطر به ایمان شوند و این کار از قدرت بشر خارج است. (ابوسعود)
آنچه از مشئت الهی ایمانش نباشد، با اکراه نیز نمیشود به ایمان آورد چه برسد به اینکه با نصیحت و تشویق حاصل شود. (مظهری)
زیرا ایمان یعنی تصدیق به قلب و اقرار به زبان است و حاصل کردن ان در دیگران برای بشر مقدور نیست. (نسفی)
در این آیه تسلی خاطر رسول الله ص است که بر عدم ایمان کفار ناراحت نشود. (مظهری)
آنچه الله خواسته است این است که هرکس که اختیار ایمان وی را دانست به ایمان توفیقش داد و هرآنکس که اختیار کفر وی را میدانست در کفر رها کرد. (نسفی)
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ ﴿100﴾
يُونُس
تفسیر

بر هیچ نفسی نمیرسد که ایمان بیاورد مگر اینکه لطف و خواست و توفیق الهی شامل حال وی شود و کفر را و بدی ها را و شیطان را بر کسانیکه از عقل خود استفاده نمیکنند و در دیدن نشانه های الهی صرف نمیکنند، مسلط میگرداند.

مستندات
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ
کسی را نمیرسدکه ایمان بیاورد مگر اینکه مشمول مشیئت و خواست و قضای الهی شود. (نسفی)
از ابن عباس: باذن الله یعنی به امر الله. (خازن)
مگر اینکه هموار سازی الله باشد و یا توفیقش باشد. (نسفی)
پس خود را برای هدایت آنان به زحمت نیانداز چراکه هدایت دست الله است. (بیضاوی)
بیان تبعیت نفوس مومنه از مشیئت الهی در ایمان آوردن است و در آیه ی قبل به طور کلی بیان کرده بود. (ابوسعود)
یعنی ایمان نفس در هیچ یک از احوالات وی حاصل نمیشود مگر به مشیئت الهی. (ابوسعود)
وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ
رجس در اینجا: عذاب الله و یا ناخوشنودی الله و یا تسلط شیطان است. (نسفی)
رجس یعنی کفر و اصل رجس هرآنچه که بد و مورد نفرت باشد. (ابوسعود)
یعنی عذاب و ناخوشنودی را میگرداند بر کسانیکه از عقل خود استفاده نمیکنند.(نسفی)
و یا شیطان را بر انان مسلط میگرداند. (نسفی)
برای کسانیکه فکر خود را به تفکر در دلایل و حجتها معطوف نمیدارند. (بیضاوی)
ویا اینکه دلایل وجود الله را فهم و درک نمیکنند چراکه بر قلبهای آنان مهر و موم زده شده است و تاویل اول با آیه ی بعدی همخوانی بیشتری دارد. (بیضاوی)
قُلِ انْظُرُوا مَاذَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَمَا تُغْنِي الْآيَاتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿101﴾
يُونُس
تفسیر

به منکران بگو تا نگاهی با دید علمی به آنچه در آسمانها و زمین از مخلوقات الله متعال است، نظری بیاندازند چراکه هرکس با هر دیدی که باشد اگر واقعا برای جستجوی حقیقت وجود الله و خالق، به خلقت جهان هستی نگاهی بیناندازد، ایمان برایش مسجل خواهد شد ولی نشانه و معجزه و پیامبران برای کسانیکه تفکر در این مورد ندارند سودی ندارد و نفعی ندارد و ایمان نمیآورند. نکته: اکثر کسانیکه ایمان نمیآورند در خود مساله ی ایمان تفکری ندارند بلکه گفتار کفار دیگر را تکرار میکنند و دنبال فهم و تفکر نیستند.

مستندات
قُلِ انظُرُوا مَاذَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ
ای محمد به مشرکانی که از تو آیه و نشانه میخواهند بگو که به آسمانها و زمین با دید عبرت و تفکر نگاه کنند. (خازن)
یعنی به آنچه در آسمانها و زمین خلق کرده است نظر بیاندازید. (خازن)
وقتی عبرت نگرفتند و درس نگرفتند، فرمود:.. (بحر العلوم)
وَمَا تُغْنِي الْآيَاتُ وَالنُّذُرُ عَن قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ
منظور از نذر، پیامبران هستند. (خازن)
این در حق اقوامی است که در علم الله عدم ایمان آنان بوده است. (خازن)
نشانه ها و دلایل سودی نمیرساند. (بحر العلوم)
ابوالعالیه: معجزات و رسولان سودی نمیرسانند برای.... (بحر العلوم)
عَن قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ
یعنی اقوامی که رغبتی به ایمان ندارد و در طلب حق نیستند. (بحر العلوم)
از آنان انتظار ایمان نیست، چراکه تفکر نمیکنند.(نسفی)
فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ ۚ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ ﴿102﴾
يُونُس
تفسیر

آیا مشرکان عرب منتظر چیزی غیر از انتظار امتها گذشته هستند؟ یعنی آنان با این تاخیر در ایمان و لجاجتی که به خرج میدهند منتظر چیزی جز عذاب نیستند پس ای محمد به آنان بگو که منتظر باشند حالا این انتظار هلاک رسول الله باشد یا هلاک خودشان که من (محمد) نیز منتظر وقایع زمان هستم.

مستندات
فَهَلْ يَنتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْا مِن قَبْلِهِمْ
ایام در اینجا به معنی وقایع و حوادث است. (قرطبی)
قتاده: وقایعی که بر قوم نوح و عاد و ثمود، رخ داده است. (قرطبی)
ایام هرآنچه از خیر و شر که گذشته است. (قرطبی)
یعنی مشرکین عرب. (ابوسعود)
انتظار دیگری نداشته باشند چراکه مستحق چیزی غیر از عذاب نیستند. (ابوسعود)
آیا اینها منتظر هلاک من هستند همچنانکه امتهای گذشته بوده اند؟ (تاویلات اهل سنت)
یعنی مثل انتظار امتهای گذشته که منتظر هلاک رسولان خود بودند. (تاویلات اهل سنت)
آیا ایمان را تاخیر میاندازند مثل تاخیر انداختن امتهای گذشته تا اینکه عذاب نازل گشت. (تاویلات اهل سنت)
یعنی تاخیر میکنند تا وقتی که دیگر ایمان نفعی ندارد. (تاویلات اهل سنت)
قُلْ فَانتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ
پس منتظر باشید. این از روی تهدید گفته شده است. (قرطبی)
منتظر عاقبت خود باشید که من نیز منتظر آن هستم. (ابوسعود)
من نیز منتظر وعده ی پروردگارم هستم. (قرطبی)
ما منتظر هلاک من باشید من نیز منتظر هلاک شما هستم. (بحر العلوم)
ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا ۚ كَذَٰلِكَ حَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿103﴾
يُونُس
تفسیر

وقتی عذاب الله بر آن اقوام فرود آمد، رسولان را به همراه مومنان نجات داده ایم و همچنین خواهد بود که بر ما نجات رسولان به همراه مومنان از عذاب الهی بر ما واجب است.

مستندات
ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا
بعد نزول عذاب ما رسولان را به همراه ایمان آورندگان نجات داده ایم پس وقتی عذاب نازل شود، محمد و مومنان را نجات خواهد داد.(بحر العلوم)
كَذَٰلِكَ حَقًّا عَلَيْنَا نُنجِ الْمُؤْمِنِينَ
همچنین بر ما واجب است که مومنین را از عذاب نجات دهیم. (بحر العلوم)
از هر شدت و عذابی نجات میدهیم. (ابوسعود)
منظور از مومنان در اینجا ممکن است که شامل پیامبران نیز باشد و یا اینکه منظور اتباع رسولان باشد که در هر صورت بدون ذکر نیز نیازی به بیان نجات آنان نبوده و معلوم است. (ابوسعود)
آگاهی میدهد که مدار نجات، ایمان است نه چیز دیگر. (ابوسعود)
قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي فَلَا أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَٰكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ ۖ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿104﴾
يُونُس
تفسیر

بگو ای محمد، هان ای مردم اگر شما در شک هستید که دین من چیست و در شک شدید بدانید که من آنچه را که شما از بتان عبادت میکنید، عبادت نمیکنم بلکه الله را عبادت میکنم که از صفات وی میراندن شما است و هلاک کننده ی شماست و دیگر اینکه مامور هستم به اینکه از مومنان خالص الله باشم و از رسولان باشم.

مستندات
قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ
ای محمد به کسانیکه تو را به سوی انها فرستاده ایم و در مساله ی تو شک کردند و ایمان نیاورده اند، بگو: (خازن)
به تمامی کسانیکه در دین تو شک میکنند و کفر میورزند بگو. (آلوسی)
إِن كُنتُمْ فِي شَكٍّ مِّن دِينِي
یعنی در آنچه من شما را به ان میخوانم. (خازن)
وقتی مشرکین نشانه ها و معجزات رسول الله ص را دیدند، بعضی از عرب از انکار محض خارج شده و در شک افتادند پس رسول الله ص میفرماید که شایسته نیست که در شک باشید. (خازن)
اگر نمیدانید من چه چیزی را عبادت میکنم و گفتید که دین پدران خود را ترک کرده است.(آلوسی)
وقتی شما در دینی که من بدان شما میخوانم در شک شدید پس در دین خود نیز شک کرده اید، باز دین من را ترک کرده اید پس من نیز در دینی که خود شما در آن شک دارید، وارد نخواهم شد. (تاویلات اهل سنت)
فَلَا أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ
اگر بر شک خود اصرار میورزید بدانید که من این بتان شما را عبادت نمیکنم. (خازن)
در هیچ یک از زمانها. (آلوسی)
وَلَٰكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ
وصف الله در این مقام به اینکه وفات دهنده است و میراننده است برای این است که به سختی آنان را باز عبادت غیر الله بازدارد و به عبادت الله وادار کند و فرابخواند. (خازن)
گفته شده است: وقتی مشرکان در نزول عذاب بر خود تعجیل کردند، بیان داشت که الله متعال بر هلاک شما قادر است یعنی عبادت میکنم الله را که قادر بر هلاک شما و یاری من است. (خازن)
توفی غایت و نهایت ضرر رساندن است و آن بتان که عبادت میکنید، اگر عبادتشان را ترک کنید نه میتوانند شما را توفی دهند و ضرر دیگری به شما برسانند پس آنیکه میتواند شما را توفی دهد، مستحق عبادت است نه بتانی که عبادت میکنید. (تاویلات اهل سنت)
آن الله که شما را میمیراند وبعد انواع عذاب را بر شما فرو میفرستد.(آلوسی)
خلاصه ی دین من این است که الله که این صفت دارد را عبادت میکنم. (آلوسی)
وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
یعنی پروردگارم مرا امر کرده است تا به آنچه از نزد وی تعالی میآید، تصدیق بورزم و باور داشته باشم. (خازن)
وقتی با عبادت، عبادت بدنی را بیان داشت در آخر آن نیز ایمان را مطرح کرده است که از افعال قلب است. (خازن)
میتواند به معنی این باشد که مامور هستم تا از رسولان باشم. (تاویلات اهل سنت)
ویا مامورم به اینکه از مومنان مخلص الله باشم. (تاویلات اهل سنت)
وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴿105﴾
يُونُس
تفسیر

و اینکه روی خود را به سوی دین وی بگیری و کاملا هوش و حواست به الله باشد و به ادیان باطل و سخنان غیر این دین، التفاتی نداشته باش و در نماز که هستی نیز روبه قبله بایست و به چپ و راست خود التفات نکن و در عمل و اعتقاد از مشرکین نباش.

مستندات
وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ
و به من وحی شده است تا که استقامت بورزم بر آنچه الله امر کرده است درحالیکه به سوی وی روکرده ام. (نسفی)
ویا رو به وی کن و به راست و چپت نظر نکن. (نسفی)
مامورم به اینکه بر دین با ادای فرایض و اجتناب از نواهی استقامت بورزم. (بیضاوی)
منظور از رو کردن توجه به عقل تمام و کمال به سوی دین وی است. (رازی)
حَنِيفًا
درحالیکه میل کننده هستی میل کامل به سوی وی و رویگردان هستی رویگردانی کامل از غیر آن دین. (رازی)
در حالیکه از ادیان باطل به کناری باشی. (ابوسعود)
حاصل کلام اینکه اخلاص تام داشته و از التفات به غیر دوری کنی. (رازی)
وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
نه در عمل و نه در اعتقاد، از مشرکان نباش. (ابوسعود)
وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۖ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ ﴿106﴾
يُونُس
تفسیر

غیر الله را اله نخوان و عبادت نکن آنچه را که عبادتش و خواندنش برایت سودی ندارد و ترک عبادت آن نیز ضرری ندارد و اگر چنین کنی و آنان را مورد عبادت قرار دهی، از ظالمان خواهی بود.

مستندات
وَلَا تَدْعُ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ
و عبادت نکن غیر الله را که اگر بخوانیش سودی نرساند و اگر ترکش کنی نیز ضرری نرساند. (مظهری)
آنچه را که اگر از وی اطاعت کنی نفعی ندارد و اگر اطاعت نکنی نیز ضرری ندارد. (تاویلات اهل سنت)
احتمال دارد که دعا را به معنی عبادت بگیریم یعنی عبادت نکن و اگر فعل را از دعا بگیریم یعنی به معنی خواندن پس معنی آن اینگونه میشود که اله نخوان آنچه را که برای تو سود و زیانی ندارد. (تاویلات اهل سنت)
فَإِن فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِّنَ الظَّالِمِينَ
اگر عبادت آنچه سود و زیانی ندارد را کردی، از ظالمان خواهی بود چراکه عبادت را در غیر مکان خودش قرار داده ای. (مظهری)
GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود