0%
بازگشت
↻بچرخانید
بسم الله الرحمن الرحیم
وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ ۚ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ﴿58﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

یادآوری نعمتی دیگر برای بنی اسرائیل و آن اینکه بعد مدت چهل سالی که در تیه سرگردان بودند به آنان اجازه داده شد که به شهر وارد شوند و این اجازه بمعنی راه یافتن آنان به شهر بود و وعده است و در آن شهر آباد میتوانند به انواع نعمت بهره مند شوند و به فراخی استفاده کنند و نعمتی دیگر اینکه وقتی میخواهید وارد آن شهر شوید به درب که رسیدید سجده کنان وارد شوید و حالا این سجده طوری است که به راه رفتن مزاحم نشود و همان میشود که مفسرین گفته اند در حالت انحناء وار شوید و در حین این عمل بگویید حطة یعنی جای قرار به ما بده و گناهان ما را ببخشای و اگر چنین کنید، گناهان شما را میبخشیم و برای نیکان شما زیادتی مهیا است.

مستندات
نعمتی دیگر است که برای بنی اسرائیل ارزانی شده است و آن خروج از تیه است . (قرطبی)
وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ:
منظور از قریه اریحا است. گویند که در این شهر باقی مانده از نسل عاد وجود داشتند. (خازن)
و گفته اند که منظور بیت المقدس است. (خازن)
از ابن کسیان منظور شام است. (البسیط للواحدی)
از ضَحَّاكُ آن شهر الرَّمْلَةُ وَالْأُرْدُنُّ وَفِلَسْطِينُ وَتَدْمُرُ بوده است. (قرطبی)
منظور از قریه، شهر است و برای اینکه محل اجمتاع است قریه گفته شد. (قرطبی)
این داخل شدن به شهر مقصود، بعد از خارج شدن از تیه است. (ماتریدی)
و امر به داخل شدن به شهر، از روی وجوب بوده است یعنی بر آنان تکلیف شده است. (رازی)
فَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ:
در آن شهر روزی بخورید به فراوانی. (مراح لبید)
{سُجَّدًا}
درحالی وارد شوید که سجده کننده هستید و منظور در حالیکه انحنا کردید و خم شده اید وارد شوید و این خم شدن برای سپاس از الله است بخاطر ورود. (خازن)
یعنی با آرامش و فروتنانه وارد شوید. (ابی سعود)
{وَقُولُواْ حِطَّةٌ}
و بگویید حطة یعنی درخواست ما کم کردن گناهان ماست. (ابی سعود)
و یا همین کلمه را بگویید و داخل شوید .(ابی سعود)
و یا منظور این است که برای ما مکان نزولی نشان بده تا در آن مکان اقامت گزینیم. (ابی سعود)
از ابن عباس: بگویید لا اله الا الله و این باعث کاستن گناه میشود. (مظهری)
از اصم : کلمه ای در زبان اهل کتاب است که در عربی مفهوم نیست. (رازی)
حطة همانند آن است که میگوییم استغفرالله. (نوادر الاصول فی احادیث الرسول)
نَغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ.
هرکس به امر ما گردن نهاد در دنیا و آخرت خیر کثیر عطا کنیم. (البحر المدید)
گناهان شما را میپوشانیم و برای احسان کنندگان، ثواب اضافه میدهیم. (خازن)
نیکی و ثواب و سلامتی آنان را زیاده کنیم. (ثعلبی)
گفتن کلمه ی حطة باعث فزونی ثواب نیکان بود و باعث غفران و توبه از برای گنهکاران. (نسفی)
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ ﴿59﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

پس کسانیکه از آنان که حدود الهی را رعایت نمیکردند بجای اینکه از اوامر الله اطاعت کنند، به قول و به فعل عصیان ورزیدند و کلمه ای را که سبب بخشش آنان میبود را نیز تغییر دادند وبجای طلب بخشش به تمسخر پرداختند و دنیا را ترجیح دادند پس به سبب این فعل خود و به سبب نافرمانی های گذشته ی خود، بر آنان عذابی که موجب هلاک آنان بود نازل شد و این فسق و خروج از طاعت آنان بود که موجب هلاک آنان شد.

مستندات
{فَبَدَّلَ الذين ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الذي قِيلَ لَهُمْ}
پس ستمکاران، آن سخن را که مامور به گفتن آن بودند تغییر دادندیعنی بجای گفتن کلمه حطة، کلمه ای دیگر گفتند و به امر الله، امتثال نکردند. (نسفی)
گفته شده است که بجای حطة، حنطة گفتند یعنی گندم. (نسفی)
گفته شده است که گفتند: حطا سمقاثا که به زبان نبطی گندم سرخ معنا میدهد و این را از روی تمسخر گفتند. (نسفی)
آنان در وقت دخول بجای سجده بر مقعد خود نشسته و خیز خیز رفتند و بجای حطة گفتند: حبة فی شعرة. (خازن)
بجای اینکه سرهای خود را پایین گیرند سرهایشان را به بالا گرفتند و وارد شدند. (ابن کثیر)
این گفته کلام مهملی است که معنایی ندارد و به منظور نشان دادن مخالفت خود است. (تحفة الاحوذی)
گوینده ی این کلمات تحریف شده، سفهای بنی اسرائیل بوده اند. (بحر العلوم)
حاصل اینکه به فعل و به زبان فرمانبرداری خود را اعلام کنند و وارد شوند. (ابن کثیر)
کلمه ی خاصی مورد نظر نبوده است. (رازی)
فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ:
یعنی عذابی از آسمان بر آنها نازل شد. (خازن)
منظور از عذاب آسمانی این است که در یک آن هلاک شدند. یعنی مرگ فجأة آنان را فراگرفت. (بحر العلوم)
گفته شده است که بر آنان طاعون آمد و در یک لحظه، هفتاد هزار تن از آنان هلاک شدند. (خازن)
گفته شده است که آتشی آمد و آنان را هلاک ساخت. (بحر العلوم)
در یک لحظه بیست و چهار هزار نفر از آنان هلاک شدند. (الكاشف عن حقائق السنن و ارشاد الساری قسطلانی)
گفته شده است که در بین آنان جنگی در گرفت و یکدیگر را کشتند. (بحر العلوم)
غضبی آسمانی آنان را در بر گرفت. (ابن ابی حاتم)
ابن جبیر گفته است که برفی از آسمان آمد و هفتاد هزار تن از آنان را هلاک نمود. (آلوسی)
بِما كانُوا يَفْسُقُونَ:
این عذاب به سبب عصیان آنان و بخاطر خروج از طاعت الله، بوده است. (خازن)
منظور از فسق همان ظلمی است که آنان مرتکب شده اند و تکرار ظلم به دو لفظ مختلف برای تاکید ظالم بودن آنان است. (رازی)
بیان اینکه در آخر فاسق بودن آنان را ذکر نمود برای این است که به مخاطب برساند که منظور از ظلم گناه بزرگ است و صغیره نیست. (رازی)
همچنانکه تبدیل کلمه موجب عذاب میتواند باشد ولی سبب اصلی فسقی است که از قبل داشته اند پس این نزول عذاب برای تبدیل کلمه و دیگر برای فسق آنان بوده است. (رازی)
فسق آنان را دوباره ذکر میکند تا به شناعت امر آنان پی برده شود. (آلوسی)
استمرار آنان بر فسق سبب نزول عذاب بوده است که از گذشته تا وقت نزول عذاب به فسق ادامه داده بودند. (آلوسی)
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ [٢:٥٩]
وَإِذِ اسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ ۖ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ ۖ كُلُوا وَاشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿60﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

ای بنی اسرائیل بیاد بیاورید که نعمتی دیگر را و آن اینکه موسی برای شما طلب آب کرد و الله تعالی به حضرت موسی در قالب معجزه به شما آب داد و آن این بود که موسی بنابر امر الله تعالی ضربه ای به سنگی میزد و دوازده چشمه جوشیدن میگرفت و هریک از طوائف بنی اسرائیل که از فرزندان یعقوب هستند، چشمه ای جداگانه، مهیا میشد و شما ای بنی اسرائیل از روزی که الله به شما بدون مشقت و زحمت شما، برای شما آماده کرده است باید که بخورید و بیاشامید و فساد نکنید که شما در فساد مانده اید.

مستندات
یادآوری نعمتی دیگر بنی اسرائیل کفران نعمت کردند. (محاسن التاویل)
در تیه بنی اسرائیل دچار تشنگی شدند و پس از موسی خواستند که طلب آب کند و حضرت موسی طلب آب نمود. (فتح البیان)
در این آیه به سه نعمت اشاره شده است یکی سیراب شدن بعد از تشنگی و عطش و دوم معجزه ای که حضرت موسی ظاهر ساخت و به آب رسیدند و این معجزه است برای حضرت مو سی و کرامت و احترامی است برای قوم وی و نعمت آخر اینکه به آنان دوازده چشمه عطا شده است تا نزاعی نباشد و هر یک از اسباط مستقل در شرب باشند. (التحریر و التنویر)
زمانی که کمبود آب بشود و طلب باران کرده شود به آن استسقاء گویند. (فتح البیان)
گویند عصای موسی میراث انبیاءی قبل وی بوده است و شعیب به موسی داده است و از چوب بهشت بوده است که حضرت آدم با خود آورده بود. (خازن)
در مورد سنگ که آب از آن جوشیدن گرفت، آمده است که سنگ معینی نبوده است بلکه حضرت موسی به هر سنگی میزد از آن چشمه ای پدیدار میشد تا اینکه به دوازده چشمه رسید. (خازن)
از ابن عباس آمده است که سنگی مربع شکل به اندازه ی سر انسان بوده است و موسی آن را با خود داشته است و هرگاه به آب احتیاج پیدا میکردند، با عصا به آن میزد و آب فوران میکرده است. (خازن)
گفته شده است که این همان سنگی است که حضرت موسی در وقت غسل، لباسهای خود را روی آن گذاشته بود و این سنگ با لباسها فرار کرده بود و این سنگ را جبرئیل آورده و به موسی تحویل داده است. (خازن)
انفجرت یعنی آب روان شد. (خازن)
گفته اند که یک چشمه بود و به دوازده نهر جدا از هم جاری میشد. (بحر العلوم)
گویند یک سنگ را دوازده سوراخ بود که آب از آن خارج میشد و با هم مخلوط نمیشدند. (بحر العلوم)
گفته شده است که سنگ از بهشت آورده شده است. (بحر العلوم)
و بعضی گفته اند که موسی آن را از قعر دریا در وقت گذر از دریا برداشته است. (بحرا لعلوم)
و گفته اند که سنگی معمولی مثل سنگهای دیگر بوده است. (بحر العلوم)
از عطیه ی عوفی آمده است که همانند سر گاو نری بوده است و بر گاو نر بار میکردند و هر وقت آب میخواستند موسی بر آن سنگ میزد و آب جاری میشد. (ابن ابی حاتم)
گویند که بنی اسرائیل را سنگی بوده است که هارون آن را فرو میگذاشت و موسی ضربه ای میزد و آب جاری میگشت. (ابن ابی حاتم)
قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ:
دوازده چشمه جوشیدن گرفت یعنی برای هر یک از اسباط (فرزندان یعقوب) که آنان بدون نزاع هر یک چشمهی خود را شناختند. (محاسن التاویل)
هر یک از اسباط(فرزندان یعقوب) و فرزندان آنها، چشمه ی خود را شناختند و کسی از آنها از چشمه ی دیگری استفاده نمیکرد و برای هر یک از آن طائفه چشمه ای جدا جاری شد زیرا بین آنها رقابت بود و هیچ یک از آنها از دیگری دختر نمیگرفت و هر یک میخواستند که آنها بیشتر باشند پس برای جلوگیری از نزاع و مجادله برای هر یک از آنها چشمه ای جاری گشت. (بحر العلوم)
گویند که هر یک از آنها چشمه ی خود را علامت گذاری میکرد و هرکجا که میرفتند، در مکان نزول خود، همان علامت را مییافتند. (ابن ابی حاتم)
گویند که حضرت موسی سنگی بر میداشت و از هر سبط، یک مرد بلند میشد و موسی ضربه به سنگ میزد و اینگونه به دوازده چشمه جاری میشد و از هر چشمه به یکی از آن مردان نماینده ی طائفه ی خود، آبی پاشیده میشد و اینگونه هر یک چشمه ی خود را میشناختند.(ابن ابی حاتم)
گویند که حضرت موسی سنگی را نشان میکرد و قرعه کشی میکرد و بعد آن سنگ را با عصا میزد و از سنگ دوازده چشمه میجوشید و برای هر یک از اسباط جاری میگشت و بنی اسرائیل گفتند اگر عصای موسی گم شود، چه خواهد شد و بعد از این برای آرامش آنان، به حضرت موسی امر شد که به زبان به سنگ دستور دهد تا آب بدهد و چنین شد و بعد گفتند اینجا که سنگ پیدا میشود حالا اگر به بیابان برویم و آنجا سنگ نباشد چگونه ما را از تشنگی نجات میدهد؟ و حضرت موسی با خود سنگ برداشت تا خیال آنان راحت باشد. (ثعلبی)
آمده است که سنگ کدان (سنگ نرمی است) بوده است و دوازده سوراخ داشت و از هر سوراخ آن اب میجوشید و وقتی آب خوردن آنان تمام میشد، با عصا میزد و آب خشک میشد و گفته اند که روزی ششصد هزار تن را آب میداده است. (ثعلبی)
كُلُوا وَاشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ:
از روزی الله یعنی منّ و سلوی و این آب بخورید. اینان روزی خدا بودند که بدون زحمت و مشقت، برای آنان مهیا شده بود. (خازن)
وَلا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ:
عیث: فساد شدید. (خازن)
یعنی بر روی زمین به فساد، نگردید. (سمعانی)
از حدود الله، تجاوز نکنید در حالیکه فاسدان هستید. (بیضاوی)
بر روی زمین فساد نکنید درحالیکه شما خود فاسد هستید. (الدر المصون)
یعنی به فساد ادامه ندهید که شما همیشه فاسد بوده اید. (نسفی)
وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَىٰ لَنْ نَصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَىٰ بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ ۚ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَكُمْ مَا سَأَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ ﴿61﴾
الْبَقَرَة
تفسیر

به بنی اسرائیل نعمتی دیگر را یاداوری میکند که به ان نیز کفران ورزیده بودند و آن این بود که بنی اسرائیل به حضرت موسی درخواست دادند که از غذای یکنواخت خسته هستند و از وی خواستند که از پروردگار خود بخواهد تا برای انان همانند اینکه منّ و سلوی میفرستد، از سبزیجات و حبوبات که در مصر میخوردند نیز بیاورد. و این درخواست در کمال حماقت و تکبر بوده است و حضرت موسی گوشزد میکند که آنچه شما از آن تناول میکنید بهتر است و چگونه شما بجای آن اشیاء پست را طلب میکنید و میگوید اگر بر خواسته ی خود اصرار دارید پس به شهری از شهرها بروید که در آنجا خواسته ی شما فراهم است. از بس بنی اسرائیل کفران نعمت کردند، پس بر انان ذلت و خواری و فقر مقدر گشت و دچار غضب عظیم الهی گشتند و سبب این تقدیر آن است که آنان کفر ورزیدند و مرتکب جنایت قتل علیه انبیاء شدند مثل قتل زکریا و یحیی و شعیاء و باعث این ارتکاب ارتکاب گناهان دیگر و تجاوز از حدود الهی انان بوده است چراکه به گناه خو گرفته بودند که سرانجام ان به کفر و قتل انبیاء انجامیده است. وقتی الله تعالی از عذاب کفار فرمود پس در ادامه به ثواب مومنان نیز اشاره نمود(رازی) و فرمود:

مستندات
یادآوری جنایتی دیگر و کفران نعمتی دیگر از آباء و اجداد بنی اسرائیل زمان رسول الله ص. (ابی سعود)
ای حاضرین از بنی اسرائیل بیاد آورید که اسلاف شما حتی بر طعام نیز صبر نداشته اند چه برسد به اینکه به فکر جهاد باشید. (زهرة التفاسیر)
وقتی به شام رسیدند آنچه از طعام که در مصر میخوردند را در اینجا نیافتند و هوس ان طعام کردند و برای همین از موسی چنین درخواستی کردند. (طبری)
{يا موسى لَن نَّصْبِرَ على طَعَامٍ واحد}:
ممکن است که منظورشان برداشته شدن یا ماندن نعمت حاضر نباشد و شاید که خواستار این بودند که گهگاهی این را داشته باشند و گاهی دیگر نعمتی دیگر داشته باشند. (ابی سعود)
منظور از طعام واحد، منّ و سلوی بوده است که خواستار تبدیل آن به طعامی دیگر شده بودند. (الدر المنثور)
از غذای بیابان خسته شده بودند و به یاد آنچه قبلا میخوردند افتادند. (الدر المنثور)
طعام واحد منظور این است که رنگ و طعم آن تغییر نمییابد است. (مظهری)
فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا:
از آنچه که از زمین بیرون میآمد، درخواست کردند. (خازن)
بقل: هر گیاهی که ساقه ندارد مثل لوبیا.(زهرة التفاسیر)
فوم: را گفته اند که سیر است و بعضی گفته اند که منظور گندم است. (زهرة التفاسیر)
منظور تمامی گیاهان است. (بحر العلوم)
فوم: از ابن عباس، نان است. (خازن)
از ابن قتیبه، فوم: حبوبات را گویند. (الهدایه الی بلوغ النهایه)
منظور آنان از درخواست چنین غذاهایی این بود که به شهری برسند.
(خازن)
قثاء: خیار. (المنیر للزحیلی)
منظور تمامی صیفیجات است. (بحر العلوم)
{قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الذي هُوَ أدنى بالذي هُوَ خَيْرٌ}
موسی گفت: آیا شما، طعام پست را بجای طعام خوب میخواهید؟ (بحر العلوم)
منظور از تبدیل خیر به شر به دو معنا میتواند باشد یکی اینکه آیا شما میخواهید طعام بد را بجای طعام خوب بگیرید؟ و دومی اینکه آیا شما آنچه را که الله برای شما اختیار کرده و خوب است را میخواهید، بجای آن بد را که خود انتخاب میکنید بگیرید؟ (ثعلبی)
پست اشیائی است که آنان میخواهند و خیر آن است که در آن بسر میبرند. (خازن)
اهْبِطُوا مِصْراً:
هبوط الی مکان یعنی به مکانی نزول کردن و سکنی گزیدن. (طبری)
به مصر یعنی شهری از شهرها داخل شوید و گفته شده است که منظور مصر همان مصری است که از آن بیرون آمده بودند است و تنوین آن همانند تنوین نوح است. (خازن)
کسانیکه گفته اند منظور شهری از شهرها است چراکه جایی ذکر نشده است که آنان به مصر برگشته باشند بلکه بعد از خروج از تیه به شام و ارض مقدسه رفته اند. (طبری)
کسانیکه گفته اند منظور مصر فرعون است دلیل آنان این است که در آیه ای از میراث رسیدن مصر فرعون به بنی اسرائیل سخن رانده است پس قطعا باید بعضی از آنان رجوع کرده باشند. (طبری)
{فإنَّ لكم ما سألتم}
پس خواسته ی شما در آن مکان یافت میشود زیرا خواسته ی شما جز در آبادی شهر یا روستا نیست. (الوجیزواحدی)
آنچه شما میخواهید چیز عجیب و نایابی نیست که میگویید از الله بخواهم و این درخواست شما در هر شهر و روستایی یافت میشود پس منظور همان شهری از شهرها میباشد. (ابن کثیر)
از آنجا که درخواست آنان از روی ضرورت نبود و از روی تکبر بود، پس درخواست انان قبول کرده نشد و دستور داده شد که به شهری از شهرها بروند. (ابن کثیر)
{وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ}
لایزال بر آنان خواری و مسکنت گذاشته شد و هرکس آنان را میدید مورد اهانت قرار میداد. (ابن کثیر)
از روی خواری از آنان جزیه گرفته میشد. (ابن کثیر)
یعنی الله آنان را خوار گرداند و آنان تحت سیطره مسلمین قرار گرفتند . قبل مسلمانان، مجوس از آنان جزیه میگرفتند.(ابن کثیر)
{وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ}
مستحق عذاب الهی گشتند. (ابن کثیر)
به غضب الهی بازگشتند. (ابن کثیر)
مستحق عذابی بزرگ گشتند. (ابی سعود)
{ذلك كَانُواْ يَكْفُرُونَ بآيات الله وَيَقْتُلُونَ النبيين بِغَيْرِ حق
سبب اینکه آنان یعنی بنی اسرائیل دچار غضب شدند این است که آنان همیشه به الله کفر میورزند و پیامبران را میکشند همانند کشتن شعیاء و زکریا و این قتل آنان بناحق بوده است. (ابی سعود)
به سبب کفر آنان به آیات تورات که در آن صفات پیامبر آخر زمان آمده بود و انجیل و قرآن بوده است. (مظهری)
منظور از بغیر حق یعنی اینکه در اعتقاد آنان نیز حق انبیاء کشته شدن نبود و بلکه این حب دنیا باعث آن شده بود. (مظهری)
در خبر آمده است که در یک روز هفتاد پیامبر را کشتند و وقتی صد و بیست تن از عابدان بنی اسرائیل آنان را امر بمعروف و نهی از منکر کردند، آنان را نیز در همان روز کشتند. (ثعلبی)
{ذلك بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ}
آنچه باعث کفر و قتل انبیاء شده است اینکه عاصی هستند و به سبب دشمنی انان با انبیاء است. (ابی سعود)
مشغول شدن و ادامه دادن به گناه صغیره باعث میشود که انسان مرتکب گناه کبیره شود. (ابی سعود)
و یا این مستحق عذاب شدن به سبب عصیان آنان و از حدود الله تجاوز کردن انان بوده است. (ابی سعود)
یعنی کثرت گناه انان و کثرت تجاوز از حق انان به کفر و قتل انبیاء انجامید. (مظهری)
GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود